หลินตงและเซี่ยจืออันเดินทางมาถึงโรงเย็บปักแล้ว ให้เยี่ยซวงและเสี่ยวเจวียนเรียกช่างปักมารวมตัวกันก่อน
“ทุกคนเข้าแถว นำงานปักของตนมาส่งมอบ”
เยี่ยจือซ่งคุ้นเคยกับคนในหมู่บ้านดี เขาจึงอยู่ข้าง ๆ คอยจัดระเบียบ
“จือซ่งเอ๋ย วันนี้จ่ายเงินสดได้หรือไม่” ท่านอาคนหนึ่งรออย่างร้อนใจ เอ่ยถามเยี่ยจือซ่งที่อยู่ข้างกาย
“จ่ายเงินสด พี่ตงเอาเงินมาแล้ว ขอเพียงงานปักของท่านตรงตามข้อกำหนด ก็รับเงินได้ทันที”
ท่านอาผู้นั้นได้ฟังก็ยินดียิ่งนัก
“เช่นนั้นก็ดีจริง อั๊วะ ท่านไม่รู้หรอก ครึ่งเดือนมานี้ข้าปักกลางวัน ปักกลางคืน หวังเพียงงานปักพวกนี้ขายได้เงินบ้าง เก็บไว้ให้บุตรชายคนเล็กของข้าแต่งภรรยาสักคน”
เยี่ยจือซ่งได้ยินคำนางก็ยิ้มน้อย ๆ
“ต้องได้จัดการแต่งงานดี ๆ สักงานแน่”
เขาค่อนข้างอิจฉาบุตรชายของท่านอาผู้นี้ ดูเถิด พ่อแม่คนอื่น ล้วนคิดเพื่อบุตรเพียงอย่างเดียว
สองคนบ้านเขา.......
เฮ้อ อย่าเอ่ยถึงเลย
“ท่านป้า เชิญเข้าไปข้างในหน่อย อย่ายืนออกนอกแถว เดี๋ยวคนข้างหลังจะหาว่าท่านแซงคิว”
เยี่ยจือซ่งเห็นท่านป้าคนหนึ่งไม่รู้ยืนออกไปนอกแถวตั้งแต่เมื่อใด
“อ้อ ได้!”
ท่านป้าหัวเราะร่าหวนกลับเข้าแถว นางสายตาไม่ดี ครึ่งเดือนมาก็ปักผ้าเช็ดหน้าได้เพียงห้าผืน
นี่ยังเป็นเพราะนางพูดออดอ้อนเสี่ยวเจวียนอยู่ครึ่งค่อนวัน นางจึงยอมให้นางรับวัสดุผ้าเช็ดหน้าห้าผืน