"พี่ใหญ่ พวกท่านมาต่อแถวซื้อข้าวกันหรือขอรับ"
เยี่ยจือซ่วงเดินเข้าไปใกล้กลุ่มคน มองหาชายผู้มีท่าทางซื่อตรงคนหนึ่งแล้วเอ่ยถาม
ชายผู้นั้นพิจารณาเยี่ยจือซ่วงอยู่สองสามครั้ง "ใช่แล้ว เมื่อวานได้ยินว่าจะขึ้นภาษีข้าว ชาวบ้านก็พากันมาต่อแถวซื้อข้าวตั้งแต่เช้าตรู่ กลัวว่ายิ่งนานไปข้าวจะยิ่งแพงขึ้น"
ทั้งสองพูดคุยกันครู่หนึ่ง เยี่ยจือซ่วงก็เดินกลับไปยังร้านข้าวที่ท่านสี่อยู่
"ท่านสี่!"
"กลับมาแล้ว ทางนั้นคนมากหรือไม่"
เยี่ยจือซ่งเห็นเหล่าอู่เดินเข้ามาจากด้านนอกมายังเพิงของร้านข้าว ก็ดึงตัวเขามาอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับอธิบายให้คนที่ต่อแถวด้านหลังฟัง
"มาเป็นครอบครัวเดียวกัน!"
เยี่ยจือซ่วงยืนมั่นคงแล้ว กระซิบกระซาบกับท่านสี่ว่า "มากขอรับ และราคาข้าวทางนั้นยังแพงกว่าทางนี้อีกหนึ่งอีแปะ"
"อะไรนะ!"
เยี่ยจือซ่งตกใจอย่างยิ่ง "เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"
เหล่าอู่กระซิบเบา ๆ "ล้วนเป็นเพราะภาษีข้าวนั่นเอง ดังนั้นจึงพากันรีบเร่งมาซื้อข้าวตั้งแต่เช้าตรู่"
"......"
ทั้งสองเงียบไม่พูดอะไรอีก ตั้งหน้าตั้งตารอคิว จนกระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้นสูงกลางท้องฟ้า จึงถึงคิวของพวกเขา
"เถ้าแก่ เอาข้าวสาร 500 ชั่ง ข้าวนกเขา 300 ชั่ง ข้าวโพด 200"
เยี่ยจือซ่งพูดพลางล้วงถุงเงินออกจากอกเสื้อ
เถ้าแก่เหลือบมองทั้งคู่ แล้วหันไปมองโกดังเก็บข้าวด้านหลัง ส่งสายตาให้ลูกมือไปดูว่าภายในยังมีข้าวเหลืออยู่เท่าใด
เพียงครู่เดียว ลูกมือก็กลับมา กระซิบกระซาบข้างหูเถ้าแก่อยู่สองสามคำ
"พ่อค้าโปรดรอสักครู่ จะจัดใส่ให้ทันที รวมเป็นเงิน 7 ตำลึง 700 อีแปะทองแดง จ่ายเงินก่อนแล้วจึงจัดข้าวให้!"