วันรุ่งขึ้น หลินซีและสองพี่น้องสกุลเยี่ยขึ้นเขาด้วยกัน
"วันนี้ประหลาดนัก เหตุใดจึงไม่พบสมุนไพรแปลกใหม่เลยสักชนิด! เสี่ยวจิ่ว"
[นายท่าน ท่านอยากจะเดินลึกเข้าไปอีกสักหน่อยหรือไม่]
หลินซีเงยหน้ามองเข้าไปในป่าลึกเบื้องหน้าซึ่งมืดครึ้ม "ลึกเข้าไปอีก เจ้าแน่ใจหรือ จะมีอันตรายหรือไม่!"
นางก็เริ่มหวาดหวั่นอยู่บ้าง เพราะบรรยากาศห่อเหี่ยวเบื้องหน้านั้นช่างน่าสะพรึงยิ่งนัก ราวกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญที่มีซากศพผีดิบดำทะมึนปรากฏตัว
หากมีหมอกขาวสักหน่อย ก็จะเหมือนยิ่งกว่าเดิม
[นายท่าน ระบบตรวจสอบแล้วไม่พบอันตรายใด ๆ]
หลินซีไม่ใคร่เชื่อ "เจ้าตรวจสอบอันตรายได้ด้วยหรือ มิได้หลอกข้าเล่นกระมัง!"
[เสี่ยวจิ่วไม่หลอกคนนะขอรับ หากนายท่านไม่กล้าไปก็ช่างเถิด อย่างไรเสียยามนี้ก็ไม่เช้าแล้ว ใกล้งวดได้เวลากลับบ้านแล้ว]
"ไม่มีอันตรายจริงหรือ"
[.......]
หลินซีแอบทำใจกล้าขึ้นมา "ไม่เป็นไรหลินซี เจ้าเป็นคนมาจากยุคปัจจุบัน จะยังเชื่อเรื่องปีศาจผีปีศาจหรือ"
เพิ่งก้าวเท้าเข้าไปในป่าลึก หลินซีก็สะท้านอย่างรุนแรง "ที่นี่เหตุใดจึงเย็นเฉียบถึงเพียงนี้!"
[ที่นี่กิ่งก้านใบหนาทึบ แม้ฤดูหนาวใบไม้ก็มิได้ร่วงหล่นหมดสิ้น ทั้งปีไม่เคยได้สัมผัสแสงอาทิตย์ ย่อมหนาวเย็นเป็นธรรมดา]
"ที่นี่เป็นด้านหลังของป่าลึก ไม่เห็นแสงอาทิตย์ก็ปกติ รอบทิศมีภูเขาสูงเสียดฟ้าบังแสงอาทิตย์ไว้เกือบทั้งหมด"