หลินซีมองไปรอบทิศ ในใจครุ่นคิดว่าจะเริ่มจากที่ใดก่อนดี
“ไปร้านขายผ้าก่อนดีกว่า ซื้อเสื้อผ้าคนละหนึ่งชุดกับรองเท้าอีกสองคู่”
ช่วงปลายเดือนห้า อากาศร้อนขึ้นทุกที นางยังสวมเสื้อคลุมบางของฤดูใบไม้ผลิอยู่ ตอนเช้าตรู่และค่ำมืดยังพอรับได้
แต่พอยามเที่ยงวัน นางก็ร้อนแทบจะทนไม่ไหว
ที่บ้านก็ไม่มีเสื้อผ้าที่เหมาะจะใส่ในยามนี้ แม้แต่เยี่ยจือชิว เหล่าซื่อ และเหล่าอู่ก็เช่นกัน
หลินซีเลือกร้านขายผ้าแห่งหนึ่งในอำเภอที่มีคนพลุกพล่าน เข้าไปแล้วก็เดินสำรวจด้วยตัวเองรอบหนึ่ง พอดูราคาของผ้าทั้งหมดแล้ว จึงเรียกเด็กรับใช้ในร้านออกมา
“น้องชาย ผ้าผืนหนึ่งของพวกเจ้าตัดเป็นชุดสำเร็จรูปได้กี่ชุด”
เด็กรับใช้พิจารณาหญิงสาวตรงหน้า แต่งตัวค่อนข้างเก่า แต่ข้อดีคือเสื้อผ้าซักสะอาดเนี้ยบ ตัวนางก็สะอาดสะอ้าน ไม่มีกลิ่นสาบโคลน
“ท่านลูกค้า ผ้าลินินปนฝ้ายที่เพิ่งเข้ามาใหม่นี้ หนึ่งผืนตัดชุดสตรีได้สามชุด ชุดบุรุษสองชุด ท่านว่าจะเอาสักเท่าใดหรือขอรับ”
ผ้าผืนหนึ่งราคาตั้งแต่ 300 ถึง 500 อีแปะ ทำเป็นเสื้อผ้าได้สามชุด
ส่วนเสื้อสำเร็จรูปที่แขวนในตู้และบนราว มีราคาตั้งแต่ 100 ถึง 500 อีแปะ เมื่อคิดคำนวณแล้ว การซื้อผ้ามาตัดเองดูจะประหยัดที่สุด
ทว่าหลินซีไม่สันทัดงานเย็บปัก หากซื้อแต่ผ้ากลับไปจ้างคนอื่นตัดก็จะยุ่งยากกว่า
สู้ซื้อเสื้อสำเร็จรูปที่เรียบง่ายดีกว่า
“หากเป็นเสื้อสำเร็จรูป ถ้าข้าต้องการหลายชุด จะลดราคาลงได้อีกหรือไม่” หลินซีชี้ไปที่เสื้อสำเร็จรูปบนราวข้างตัวนาง
เด็กรับใช้ดูออกทันทีว่าหญิงสาวผู้นี้ไม่เคยทำงานฝีมือมาก่อน แม้แต่ผ้าผืนหนึ่งตัดเสื้อได้กี่ชุดยังไม่รู้