ระหว่างทางขึ้นภูเขา หลินซีเห็นหอมป่าอยู่ไม่น้อย
หอมป่าบนภูเขาแห่งนี้มีตลอดทั้งสี่ฤดู และมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง
แม้แต่ในวันที่หิมะตกหนัก มันก็ยังเติบโตได้ดี
หลินซีเดินไปพลางขุดไปพลาง กระบุงใส่ไม่พอแล้วก็เอาไปไว้ในมิติ
ตลอดทางนี้ นางขุดไปไม่น้อยเลย เยี่ยจือชิวที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยขุดเช่นกัน
“ซีเอ๋อร์ เจ้าขุดหอมป่ามากมายเช่นนี้จะเอาไปทำอะไรหรือ”
หลินซียิ้มอย่างมีเลศนัย “ก็จะเอาไปทำของอร่อยยังไงเล่า!”
เยี่ยจือซ่วงเห็นพี่ใหญ่กับท่านพี่สะใภ้ใหญ่กำลังขุดหอมป่า พอตนเห็นเข้าก็พลอยขุดใส่กระบุงไปด้วย
หิมะบนภูเขายังละลายไม่หมด การขึ้นภูเขาจึงค่อนข้างลำบาก
แต่โชคดีที่ทุกคนเดินกันช้า ๆ และไม่รีบเร่ง จึงค่อย ๆ เดินไป
เมื่อแรกขึ้นภูเขา ต้นไม้ยังคงมีแต่กิ่งก้านเปลือยเปล่า แต่พอเข้าไปถึงกลางภูเขา
สีเขียวก็ค่อย ๆ มากขึ้น ส่วนใหญ่เป็นไม้ไม่ผลัดใบอย่างพวกต้นสนและอื่น ๆ
บนยอดไม้ยังมีหิมะปกคลุม ด้านล่างเป็นสีเขียว ด้านบนเป็นสีขาว เมื่อมองจากระยะไกลช่างงดงามยิ่งนัก
ขณะที่หลินซีกำลังชื่นชมทิวทัศน์อย่างตั้งอกตั้งใจ เสียงของเสี่ยวจิ่วก็ดังขึ้น
[เจ้าของ ห่างจากที่นี่ไปหนึ่งร้อยจั้งมีจิ่วคงจื่อ รีบไปเก็บมาปลดล็อกสารานุกรมเล่มใหม่เถอะ]
“จิ่วคงจื่อ?” หลินซีฟังแล้วรู้สึกคุ้น ๆ ชื่อ
[ก็คือลู่ลู่ทงยังไง!]
“โอ้ เดิมทีก็คือมันนี่เอง!”
นางรู้จักสิ่งนี้ เป็นสมุนไพรจีนที่ใช้ได้ทั้งตอนให้นมบุตร อาการบวมน้ำ ท้องอืด น้ำนมน้อย และประจำเดือนไม่มา