เยี่ยจือชิวและหลินซีอยู่ที่เรือนหน้าจนฟ้ามืด
“พี่ใหญ่ พวกเราขอตัวกลับก่อน ท่านอย่าดื่มมากเกินไป!”
หลินซีพูดกับหลินตงที่กำลังดื่มสุราจอกใหญ่กับเซี่ยจืออัน
“ได้ พวกเจ้าสองคนกลับไปเถิด ให้เหล่าซื่อกับเหล่าอู่คอยอยู่เป็นเพื่อนดื่มต่อ”
หลินตงเงยหน้ามองเสี่ยวเม่ยด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะให้เหล่าซื่อกับเหล่าอู่รินสุราให้เซี่ยจืออันต่อ
เยี่ยจือชิวขมวดคิ้วมองพวกเขาที่ดื่มจนโซเซ
“พี่ตง พวกท่านดื่มน้อย ๆ เถิด ดูสองคนนั้นสิ นั่งแทบไม่ติดแล้ว”
พูดพลางชี้ไปทางเหล่าซื่อกับเหล่าอู่ที่กำลังงมหาเหยือกสุรา
“ฮ่า ๆ ๆ ได้ ข้ารู้แล้ว”
ก่อนจากไป หลินซีไม่ลืมหย่อนยาลูกกลอนแก้สร่างเมาลงในจอกของพวกเขาแต่ละคน
เซี่ยจืออันมองหลินซีด้วยความสงสัย “น้องหญิง เจ้าใส่อะไรลงในจอกพวกข้า?”
เยี่ยจือซ่วงที่อยู่ข้าง ๆ โอบไหล่เขา “อย่ากังวลไปเลย ท่านพี่เซี่ย ไม่ใช่ยาพิษหรอก!”
“.......”
หลินซีหัวเราะเบา ๆ “เป็นยาลูกกลอนแก้สร่างเมา จะได้ไม่ต้องปวดหัวในวันรุ่ง”
“เช่นนั้นหรือ ขอบใจน้องหญิง!” เซี่ยจืออันยิ้มพลางคารวะหลินซีด้วยการประสานมือ
เยี่ยจือชิวทนเห็นท่าทีประจบประแจงของเขาไม่ได้ จึงดึงมือหลินซีเดินไปยังเรือนเล็กโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“จือชิว เจ้าเดินช้าลงหน่อย ข้ายังมีเรื่องจะบอกพี่ใหญ่อยู่เลย”
หลินซีปล่อยให้เขาจูง พลางหันกลับไปโบกมือลาหลินตงและเซี่ยจืออัน