เยี่ยซวงเห็นพี่ใหญ่ ท่านสี่และท่านห้าลงน้ำแล้ว นางก็พลอยอยากลองบ้าง
“พี่เสี่ยวเจวียน ข้าสองคนเล่นริมฝั่งกันสักหน่อยดีหรือไม่?”
โฉเสี่ยวเจวียนมองไปรอบ ๆ ยามนี้พวกหญิงชาวบ้านล้วนกลับไปแล้ว
คงกลับไปทำอาหารเที่ยงอยู่ที่บ้าน ริมแม่น้ำจึงเหลือเพียงพวกเขาไม่กี่คน
“ได้ แต่ว่าลงไปลึกไม่ได้นะ ให้อยู่แถวนี้เท่านั้น”
“อ้อ!”
เยี่ยซวงรีบถอดรองเท้าถุงน่อง จับก้อนหินลงแม่น้ำ
“พี่ใหญ่ ท่านสี่! ในนี้มีปลาน้อยมากมายนัก!”
เยี่ยซวงมองฝูงลูกปลาเล็ก ๆ วนเวียนว่ายอยู่ใกล้ขานาง รู้สึกตื่นเต้นยิ่ง
“แม่หนูนี่ เหมือนเด็กน้อยเลย!” ท่านสี่กล่าวหยอกอยู่ข้าง ๆ
เยี่ยจือชิวมองน้องเล็กที่เปี่ยมสุข “เพิ่งสิบสามสิบสี่เอง ก็ยังเป็นเด็กอยู่มิใช่รึ!”
น้ำในแม่น้ำสายนี้ใสยิ่ง มองเห็นปูน้ำและกุ้งแม่น้ำในดินโคลน
ไกลออกไปยังมองเห็นกลางแม่น้ำมีเป็ดป่าสองสามตัวว่ายอยู่ บางครั้งก็มุดหัวลงน้ำ
แล้วโผล่ขึ้นมา พร้อมคาบปลาตัวเล็กหรือกุ้งตัวน้อยไว้ในปาก
เยี่ยจือชิวมองปลาที่ว่ายว่องไวในแม่น้ำ ก็พลันคิดแผนหนึ่งได้
เขาก้าวยาวขึ้นฝั่งไปหักกิ่งไม้หนา ๆ มาท่อนหนึ่งจากต้นไม้ข้าง ๆ
“พี่ใหญ่ ท่านเอากิ่งไม้มาทำอะไร?” รองเอ้อร์มองพี่ใหญ่ที่เดินลงมาจากฝั่งด้วยความสงสัย
เยี่ยจือชิวถือกิ่งไม้ไว้ สังเกตทิศทางปลาในน้ำอย่างใกล้ชิด แล้วฟาดกิ่งไม้ลงไปทันที
ปลาสะดุ้งแตกว่ายหนีไปทั่วทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว