ฝั่งหุบผาเล็ก หลินซีถือถาดที่นำออกจากเตาอบ วางไว้บนโต๊ะใต้ชายคา
เยี่ยจือชิวรอไม่ไหวแล้ว เปิดฝาออกอย่างร้อนรน
ทันใดนั้นกลิ่นหอมฉุนก็ลอยออกมา
ได้กลิ่นหอมหวาน แต่แยกออกว่าเป็นไข่กับแป้ง ยังเจือกลิ่นหอมที่พูดไม่ถูกอีกด้วย
"นี่อะไร เหตุใดจึงหอมเพียงนี้"
เยี่ยจือชิวสำรวจก้อนเค้กในลังถึงด้วยความสงสัยใคร่รู้
"อันนี้หรือ เรียกว่าเค้ก!"
หลินซีค่อยๆ หยิบมันออกจากลังถึง รอให้เย็นลงเล็กน้อย แล้วใช้แยมผลไม้ที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ ใช้ช้อนแบนค่อยๆ ปาดให้ทั่วอย่างสม่ำเสมอ
เมื่อเห็นก้อนแป้งสีเหลืองเปลี่ยนเป็นทรงกลมสีม่วงแดง เยี่ยจือชิวก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
"ของสิ่งนี้มีไว้ทำอะไรหรือ"
หลังจากหลินซีปาดแยมเสร็จ ก็ใช้องุ่น แตงโม สตรอว์เบอร์รี ตกแต่งพื้นผิวเค้ก ด้านบนยังวางดอกไม้ป่าเล็กๆ กับใบสะระแหน่
"เป็นอย่างไร สวยหรือไม่"
หากเยี่ยจือชิวไม่เห็นกับตา เขาคงนึกว่าสิ่งนี้เป็นของวิเศษที่เซียนเนรมิตมาเสียอีก
"นี่ มันงามเกินไปแล้วกระมัง"
"สิ่งนี้เรียกว่าเค้ก ทำขึ้นเพื่อฉลองวันเกิดพี่ใหญ่ เมื่อถึงเวลาเราจะปักเทียนลงไป"
หลินซีเพิ่งนึกขึ้นได้ "อ้าว พวกเรายังไม่ได้เตรียมเทียนเลย อย่างนี้ จือชิวเจ้าไปหากิ่งไผ่มา อันยิ่งเล็กยิ่งดี เรามาทำเทียนกัน"
"อ้อ ได้"
เยี่ยจือชิวได้ยินหลินซีให้เขาไปหากิ่งไผ่ ก็หันกายเดินไปยังป่าไผ่ด้านข้าง