"ก็คือเนื้อที่ เมื่อ...เมื่อไม่กี่วันก่อน ในหมู่บ้านล่าสัตว์ เอามาแลกมาเพคะ"
เยี่ยต้าจ้วงไม่เชื่อ "เจ้าเอาของที่ไหนไปแลกเนื้อ หรือว่าเจ้าแอบไปหาชายอื่นลับหลังข้า?"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นฟังแล้วโกรธจนแทบจะร้องไห้
"เจ้า เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ข้าไปหาใครกัน.....อีกอย่าง ข้า...ข้ามีความสัมพันธ์อันใดกับเจ้า?"
เยี่ยต้าจ้วงเห็นนางใกล้จะร้องไห้ ก็รู้ว่าตนคิดผิดไปเอง
จึงรีบเอ่ยปลอบด้วยเสียงต่ำว่า "ชุ่ยอวิ๋นคนดี อย่าโกรธ อย่าร้องไห้เลย เป็นความผิดของข้าเอง ข้าเข้าใจเจ้าผิดไปแล้ว เจ้ารับไว้เถิดนะ เอาไปตุ๋นน้ำแกงให้ลูกกิน แล้วก็บำรุงร่างกายตัวเองด้วย"
พูดจบก็ยัดกระต่ายป่ากับไก่ป่าในมือใส่อ้อมแขนนาง
หลี่ชุ่ยอวิ๋นเดือดดาลขึ้นมา โยนทั้งหมดทิ้งลงพื้นพัลวัน
"ข้า...ข้าบอกเจ้าแล้วว่าพวกเราไม่มีความสัมพันธ์กัน ข้าจะไม่รับของของเจ้า เอาของของเจ้าไปเสียที!"
เยี่ยต้าจ้วงก็ไม่ร้อนใจ เก็บของบนพื้นขึ้นมาแล้วปลอบว่า
"ชุ่ยอวิ๋นคนดี ค่ำนี้ข้าจะไปบอกแม่ข้า ให้นางส่งคนมาสู่ขอสู่ฝั่งกับเจ้า วางใจเถิด ข้าจะไม่ทำร้ายจิตใจเจ้ากับลูกเป็นอันขาด ข้าจะสู่ขอเจ้าเข้าบ้านอย่างเปิดเผยสมเกียรติทีเดียว"
"ข้าบอกแล้วว่า ข้าจะไม่แต่งงานกับเจ้า เหตุใดเจ้าถึงฟังไม่เข้าใจ เยี่ยต้าจ้วง!"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นโกรธถึงขีดสุดจริง ๆ แผดเสียงตะคอกเขา
"ชู่ว เจ้าเบาเสียงหน่อย อย่าให้ใครมาเห็นเข้า! รับของไปเร็วเข้า ข้าต้องกลับบ้านไปกินข้าวแล้ว ค่ำนี้ค่อยมาหาเจ้าอีก"