หลายวันมานี้ ท้องฟ้าเหนือหุบเขามืดครึ้มตลอด ราวกับว่าอาจมีฝนห่าใหญ่หรือหิมะตกหนักได้ทุกเมื่อ
แม้แต่ลมหนาวที่พัดมาก็ยังแฝงความชื้นจาง ๆ ไว้ด้วย
เพราะสภาพอากาศเช่นนี้ หลินซีและคนในครอบครัวจึงแทบไม่ออกไปไหน พักอยู่ในบ้านเสียเป็นส่วนใหญ่
ระหว่างนี้ จ้าวอาจือและหลี่เสี่ยวชิงเคยมาหาหลินซีครั้งหนึ่ง บอกว่าเหล่าซานไม่ยอมให้หลี่เสี่ยวชิงเอาลูกออก ให้นางรักษาครรภ์ไว้อย่างดี
นางจึงมาชวนท่านสะใภ้รองไปด้วยกัน ให้หลินซีช่วยจับชีพจรดูว่าครรภ์เป็นเช่นไร ต้องระวังสิ่งใดบ้าง
หลินซีได้กำชับข้อควรระวังที่สตรีมีครรภ์พึงทราบ และบอกว่านางควรงดอาหารประเภทใดบ้าง
ทั้งยังจัดยาบำรุงครรภ์ให้อีกหลายขนาน
ไม่ได้คิดค่าตรวจ ทำเพียงเก็บค่ายาเท่านั้น
พวกนางก็น่าสงสารนัก ถูกหญิงชราเยี่ยใช้งานหนักจนซูบผอม ตัวคน รูปกายไม่เหมือนผู้คน ในมือย่อมมีเงินเก็บไม่มาก
ดังนั้นหลินซีจึงไม่ได้คิดมาก เอาแต่พอค่ายา
ทั้งสองย่อมกล่าวขอบคุณหลินซีอย่างซาบซึ้ง
ส่งพวกนางไปแล้ว ไม่คาดคิดว่าลานบ้านน้อยจะต้อนรับผู้มาเยือนที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจอีก
"พี่ใหญ่เย่ ข้าทราบว่าพี่ใหญ่ของข้าทำเรื่องผิดต่อพวกเจ้าไว้มากมาย แต่วันนี้เขาป่วยหนักใกล้ตายอยู่แล้ว แม่ข้าร้องไห้อยู่แต่ในบ้าน ได้โปรดไปช่วยดูอาการพี่ใหญ่ของข้าด้วยเถิด ค่าตรวจค่ายา พวกเราจะไม่ขาดอีแปะทองแดงเลยสักเหรียญ!"
เยี่ยซานจ้วงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่บ้านหลินซี ร่ำไห้ตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า
"ขอร้องแล้ว ท่านพี่สะใภ้เยี่ย พี่ชายข้าตัวร้อนมาหลายวันแล้ว ปากยังพึมพำเพ้อไม่หยุด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าคงไม่รอด!"