หลังเที่ยงวัน หลินซีเห็นพี่ชายหลับแล้ว คิดว่าตนอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ
"จือชิว พี่ข้าหลับแล้ว เจ้าคอยฟังทางนี้ด้วย ข้าจะไปเขาลองดูว่ามีเหยื่ออะไรบ้าง เก็บสมุนไพรกลับมาด้วย"
เยี่ยจือชิวตอนสายจัดการสมุนไพรที่หลินซีเก็บมาก่อนหน้านี้เสร็จแล้ว บ่ายก็ไม่มีอะไรต้องทำพอดี
"ได้ เจ้าไปเถิด ระวังตัวด้วย รีบกลับมานะ"
ส่งหลินซีแล้ว เยี่ยจือชิวก็รดน้ำแปลงผักในลานบ้าน
ตอนนี้เข้าฤดูร้อนแล้ว ฝนก็ยังไม่มา แปลงผักสองสามวันก็ต้องรดที ไม่อย่างนั้นผักก็จะเหี่ยวเฉา
หลินตงไม่รู้ว่าตนหลับไปนานแค่ไหน ตื่นแล้วรู้สึกว่าหลังไม่เจ็บมากแล้ว ทั้งคนก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
หัวก็ไม่หนักอึ้งแล้ว
เขาพยุงตัวพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง พอดีเห็นเยี่ยจือชิวกำลังรดน้ำอยู่ริมแปลงผัก
แสงแดดต้นฤดูร้อนยังไม่แรงนัก ทอดลงบนเรือนร่างเขา แลจากไกลเหมือนถูกเคลือบด้วยแสงชั้นหนึ่ง ทั้งคนเปล่งประกาย
ชายหนุ่มสวมเสื้อเขียวสีป่านนวล นั่งบนเก้าอี้ที่ดูประหลาดอยู่บ้าง
มือซ้ายจับล้อ มือขวาถือกระบวยรดน้ำผัก
นี่คือสามีที่น้องสาวแต่งด้วยงั้นหรือ?
ไอ้ขาเป๋นั่น?
หลินตงมองดูบุรุษตรงหน้า หน้าตาก็ดีอยู่ จัดว่าเป็นคนหน้าตาดีที่ไม่ค่อยพบในหมู่คนที่เขาเคยเห็น
แต่รูปร่างค่อนข้างบอบบางไปหน่อย ส่วนสูงก็ดูไม่เตี้ย
ไม่ได้ว่าแต่ก่อนเขาเป็นพรานป่าหรอกหรือ?
ทำไมดูคล้ายบัณฑิตยิ่งกว่ามั่วหยางเสียอีก