ยามค่ำคืน หลินซีและเยี่ยจือชิวนั่งอยู่บนหัวเตียงเริ่มคิดบัญชี
“ครั้งนี้ที่ไปโรงหมอ ทั้งค่ารักษา ค่ายา ค่าที่พักและอาหาร รวมแล้วสิบเก้าตำลึง 800 อีแปะ”
หลินซีหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กของนางออกมา ข้างในมีตัวเลขที่จดด้วยถ่านไม้
“นี่คือตัวอักษรอะไร เหตุใดข้าจึงอ่านไม่ออก”
หลินซีมองตามที่เยี่ยจือชิวชี้ไปยังเลขอารบิก รู้สึกกลุ้มใจว่าจะอธิบายให้เขาฟังอย่างไรดี
“อ๋อ อันนั้นเป็นเครื่องหมายที่ข้าขีดเขียนตามสะดวกเพื่อให้จดบัญชีง่ายขึ้น”
เยี่ยจือชิวดูไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ก็ไม่ได้ซักถามนางต่อ
“ในมือพวกเราเหลือเงินเท่าใด”
หลินซีหยิบถุงเงินออกมา เททั้งหมดลงบนโต๊ะ
“มีเพียงเท่านี้”
เยี่ยจือชิวหยิบเหรียญทองแดงขึ้นมานับ หลินซีแยกเศษเงินในนั้นออกมาวางไว้ข้างหนึ่ง
“นับรวมที่ก่อนหน้านี้พวกเราใช้ซื้อเสบียงกักตุน และค่าใช้จ่ายประจำวัน สุดท้ายโดยรวมแล้วเหลือเจ็ดตำลึง 340 อีแปะ”
ทันใดนั้นหลินซีก็นึกขึ้นมาได้ว่า ก่อนหน้านี้นางให้ผู้ดูแลร้านเซียวช่วยขายยาให้ เงินนั้นยังไม่ได้ให้นางเลย
เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่บอกเยี่ยจือชิวก็แล้วกัน เพราะนางก็ไม่รู้ว่าจะขายได้เงินเท่าใด
“ซีเอ๋อร์เจ้าวางใจเถิด เมื่อข้าหายดีแล้ว ข้าจะเข้าป่าล่าสัตว์ หาเงินมามากมายให้เจ้า”
เยี่ยจือชิวพูดถึงตรงนี้ก็รู้สึกละอายใจ หากไม่ใช่เพราะการรักษาขาของตน ก็คงไม่ต้องใช้เงินมากมายเช่นนี้ นี่คือเงินที่หลินซีเก็บหอมรอมริบมาอย่างยากลำบากนานนัก
“ล่าสัตว์อะไรกัน ต่อให้เจ้าขาหายดีก็ห้ามไปทำเรื่องอันตรายเช่นนั้นอีก เราแค่ขุดสมุนไพรบนภูเขา วางกับดักบ้างก็พอ อย่าได้บ้าบิ่นเข้าป่าลึกไปล่าสัตว์เด็ดขาด”