ทางฝั่งหลินซี น้ำในหม้อเพิ่งเดือด หวังจือและพวกนางก็กลับมาพร้อมกับผักป่าที่ล้างสะอาดแล้ว
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ นี่คือผักป่าที่ล้างแล้วเจ้าคะ!"
หวังจือแยกประเภทผักป่าบนใบตอง ล้างจนสะอาดแล้ววางไว้อย่างเรียบร้อย
แต่ละคนถือใบตองใหญ่มาในมือ
"พวกเจ้ากลับมาได้จังหวะพอดี หม้อไฟน้ำซุปก็เดือดแล้ว รีบมานั่งเถิด"
หลินซีนำซอสงาที่ผสมเตรียมไว้จากในมิติออกมาแบ่งใส่ถ้วยเล็กทุกใบแล้ว บัดนี้เพียงรอพวกนางกลับมาก็เริ่มกินได้
"มีใครอยากกินหม้อไฟผักป่าบ้าง อยากกินมาทางนี้!"
หลินซีตะโกนไปทางพวกผู้ชายที่กำลังย่างเนื้ออยู่ฝั่งโน้น
มีเพียงเหล่าอู่และหลินตงที่เดินมา ส่วนเยี่ยจือชิว เถี่ยจู้ เหล่าซื่อ และคนอื่น ๆ ยังคงย่างเนื้ออยู่ตรงนั้น
"เช่นนั้นพวกเรากินก่อน อีกสักครู่ถ้าพวกเขาอยากกิน ค่อยลวกให้พวกเขา ผักครึ่งนี้เก็บไว้ให้พวกเขากินทีหลัง"
หลินตงยกผักป่าบนใบตองใหญ่อีกใบไปวางไว้ต่างหาก รอให้เยี่ยจือชิวและคนอื่น ๆ มาแล้วจะได้ลวกให้พวกเขากิน
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ที่นี่งดงามเสียจริง หากได้อาศัยอยู่ที่นี่คงจะดี" เยี่ยซวงมองลำธารเล็กและขุนเขาเบื้องหน้า งดงามจนไม่อาจละสายตาได้
หลินซีกลับไม่คิดเช่นนั้น "น่าเสียดายที่อากาศที่นี่ชื้นแฉะเกินไป หากอยู่ที่นี่นาน ๆ จะล้มป่วยได้ง่าย"
"อ้อ จริงหรือที่คนเราอยู่ในที่ชื้นแฉะนาน ๆ แล้วจะล้มป่วย แล้วจะป่วยเป็นโรคอะไรหรือ" เยี่ยซวงสงสัยใคร่รู้
หลินซีอธิบายให้พวกนางฟังถึงผลเสียต่อร่างกายเมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีความชื้นสูงเป็นเวลานาน