"เฮ้ พี่ใหญ่ หมากรุกตานี้ท่านยังเล่นไม่จบนี่" เหล่าซื่อเตรียมจะเรียกพี่ใหญ่ไว้ อยากให้เหล่าอู่ไปส่งเสี่ยวเม่ยกับพวก
"พวกเจ้าเล่นต่อเถิด ข้าไปส่งเสี่ยวเม่ยกับเสี่ยวเจวียนกลับบ้าน"
เยี่ยจือชิวหยิบคบไฟจากชายคาห้องฟืนมาจุดที่เตาไฟ
พอก่อไฟติดแล้ว เยี่ยซวงกับโฉเสี่ยวเจวียนก็เก็บของเสร็จออกจากเรือน
"พวกเจ้าสวมเสื้อบุฝ้ายให้ดี ระวังเป็นหวัด"
"ทราบแล้ว ท่านพี่สะใภ้ใหญ่" ทั้งสองกระชับเสื้อบุฝ้ายแน่นขึ้น
เยี่ยจือชิวถือคบไฟเปิดประตูใหญ่
"ไปกันเถิด พวกเรา"
"เจ้าคะ" เยี่ยซวงจับมือโฉเสี่ยวเจวียนเดินตามพี่ใหญ่ไป
แสงคบไฟวูบวาบส่องทางเบื้องหน้าให้สว่าง เยี่ยจือชิวเดินพลางเตือนพวกนางให้ระวังใต้เท้าด้วย
ขณะที่ทั้งสามใกล้ถึงกลางหมู่บ้าน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากทางด้านหลังเขา
ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดกำลังเคลื่อนตัวลงมาใกล้หมู่บ้าน
เยี่ยจือชิวยังคงครุ่นคิดสงสัย ยามนี้จะเป็นผู้ใดได้
เยี่ยซวงมองดูทางที่เกิดเสียงนั้น ก็ต้องตกใจสะดุ้งโหยง
"พี่ใหญ่ เจ้าสีดำมะเมื่อมนั่นดูไม่เหมือนคนเลย"
เยี่ยจือชิวฟังเสี่ยวเม่ยร้องบอกเช่นนี้ จึงเพ่งดูให้แจ่มชัด ใจพลันเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก
"พวกเจ้าถือคบไฟรีบวิ่งกลับบ้านเถิด ลงกลอนประตูให้แน่น อย่าออกมา ข้าจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"
"แต่ว่า"
เยี่ยซวงรู้สึกเป็นห่วง มืดเพียงนี้ พี่ใหญ่ไปคนเดียวนั้นอันตรายเหลือเกิน
"เชื่อฟังเถิด เร่งรีบวิ่งกลับบ้าน"