"ต้องดูว่าเถ้าแก่ไป๊เสนอราคาเช่นไร บอกตามตรงว่าเราเป็นเพื่อนแนะนำให้มาที่นี่ ก็เพราะเชื่อมั่นในตัวท่าน!" หลินตงจงใจตีสนิท
"โอ้ ยังมีเรื่องเช่นนี้ด้วย! ขอบคุณพี่น้องหลินที่ไว้วางใจ เพียงคำนี้ ข้าก็ต้องให้ราคาสูงสุดแก่พวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าดูเช่นนี้เถิด ตีนหมีข้าให้คู่ละ 200 ตำลึง สองคู่เป็น 400 ตำลึง ถุงน้ำดีหมี 30 ตำลึง ส่วนกระดูกหมี สิบตำลึงต่อชั่งเป็นอย่างไร?"
เถ้าแก่ไป๊กัดฟัน กล่าวว่าเขากล้ายืนยันว่าทั่วทั้งเมืองอิ๋นโจว ไม่มีผู้ใดให้ราคาสูงกว่าเขาอีกแล้ว
"ได้ เถ้าแก่ไป๊ใจกว้าง พวกเราเอาทั้งหมด!"
หลินตงเห็นสัญญาณเห็นด้วยจากเสี่ยวเม่ยแล้ว จึงตอบตกลงอย่างองอาจ
"พี่น้องหลินสุขุม ข้าชอบคบค้ากับคนเช่นนี้!"
เถ้าแก่ไป๊หันไปมองเสี่ยวเอ้อที่ยกน้ำอ่างา "เหวินเหยียน เจ้านำกระดูกหมีไปชั่งน้ำหนักที"
"ขอรับเถ้าแก่!"
"พี่น้องหลิน น้องสาวหลิน! ดื่มชา ลองชิมขนมดูเถิด นี่เป็นขนมที่ได้ชื่อแห่งเมืองอิ๋นโจว ทำจากร้านขนมเลื่องชื่อ"
เถ้าแก่ไป๊เลื่อนขนมไปทางหลินซี เขาจำได้ว่าสตรีล้วนชอบของหวานเช่นนี้ โดยเฉพาะภรรยาและบุตรสาวของเขาเอง สามวันสองวันก็รบเร้าให้ซื้อ
"ขอบคุณเถ้าแก่ไป๊!"
หลินซีหยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้น ใส่ปากลิ้มรส
"อร่อยแท้!"
เนื้อนุ่มลิ้น แถมมีกลิ่นดอกไม้เป็นเอกลักษณ์
กล่าวได้ว่าฝีมือยุคใหม่ยังทำรสชาติเช่นนี้มิได้
หลินซีจึงหยิบทานเพิ่มอีกหลายชิ้น