เยี่ยจือชิวรู้ว่านางพูดเกินจริง ก็ไม่ได้กล่าวอะไรมาก
รอจนเหล่าซื่อกับเหล่าอู่เลือกเสร็จ แล้วนำมาให้นางคิดเงิน
“หยกเหอเถียนผิงอานโค่ว 50 ตำลึง จี้หยกมรกต 30 ตำลึง ปิ่นหยกเนื้อแกะ 120 ตำลึง รวม 200 ตำลึง!”
เถ้าแก่เจ้าหยิบของจากตู้โชว์ออกมา พลางแจ้งราคาแก่พวกเขา
“อะไรนะ?”
“นี่...นี่ของสามอย่าง ต้องใช้ถึง 200 ตำลึงหรือ?” เหล่าซื่อกับเหล่าอู่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ
เงินที่เพิ่งได้จากการขายเนื้อหมี ยังไม่ทันอุ่นมือ ก็ต้องจ่ายออกไปแล้วหรือ?
เยี่ยจือชิวครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เถ้าแก่ ราคาที่ท่านบอกสูงเกินไปแล้ว 90 ตำลึง! หากได้ พวกเราซื้อหมด หากไม่ได้ พวกเราจะไปเดินดูร้านอื่น!”
พูดจบก็เตรียมดึงน้องชายทั้งสองออกไป
พอพวกเขาใกล้จะก้าวข้ามธรณีประตู เถ้าแก่รีบร้องเรียกเขาไว้
“โอ๊ย ท่านลูกค้าโปรดรอก่อน ราคาค่อยว่ากันได้ อย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลย!”
เยี่ยจือชิวหันกลับมา “พวกเรามีเพียง 90 ตำลึง เกินนี้ไม่มีอีกสักอีแปะ!”
เถ้าแก่มองการแต่งกายของพวกเขา บอกว่า 90 ตำลึงก็คงสุดเพดานแล้ว
“เช่นนั้น ก็ตกลง! ถือว่าคบหาเป็นเพื่อนกัน ขายให้พวกท่าน 90 ตำลึง!”
สภาวะตลาดเช่นนี้ ขายได้สักชิ้นก็ถือเป็นกำไร วางไว้ในร้านนางยังต้องกลุ้มใจ
แม้จะไม่ทำกำไร แต่ก็เป็นการระบายสต็อกที่ดี
บัดนี้ทางราชสำนักเปลี่ยนแปลงนโยบายทุกวัน นางเอาแต่กังวลว่าสักวันจะทำต่อไม่ได้ ต้องกลับบ้านนอกไปทำนา
“นี่คือ 90 ตำลึง รบกวนเถ้าแก่ช่วยห่อของให้พวกเราด้วย!”