"พี่ต้าจง ท่านอย่าเพิ่งออกมา รอข้าอยู่ที่นี่ ข้าไปดูหน่อย"
เยี่ยจือซ่งปลดธนูบนหลังลง จากนั้นแอบเข้าไปในพุ่มไม้ริมสุดทางขวาตามแนวพงหญ้า
แล้วอิงแอบกับหน้าผา ค่อย ๆ ย่องไปยังพงหญ้าฝั่งนั้น
จนกระทั่งห่างจากเงาร่างทั้งสองประมาณ 4-5 เมตร เขาจึงย่อตัวลง และพิจารณาผู้คนที่อยู่ไม่ไกลอย่างละเอียด
"พี่ซวง ยังต้องรออีกนานเท่าไรขอรับ ที่นี่เป็นถิ่นฐานบรรพบุรุษของพวกเราจริงหรือ ไยข้าจึงไม่มีความทรงจำใด ๆ เลย"
เด็กสาวที่ถูกเรียกขานว่าพี่ซวงนั้น ดูอายุราวสิบสามสิบสี่
"ข้าเองก็ไม่กล้าฟันธง ข้าเคยติดตามมารดามาที่นี่เพียงสองครั้งเท่านั้น..."
"อา!"
"ถ้าเช่นนั้น หากเราหาบ้านไม่พบจริง ๆ จะทำอย่างไรเล่า" กล่าวพลางก้มหน้าร่ำไห้ต่อ
"เสี่ยวหลิง เหย่าร่ำไห้อีกเลย หากพลันเรียกสัตว์ร้ายมาได้จะทำอย่างไร"
"ฮือ ๆ ข้ากลัวยิ่งนัก..."
เยี่ยเสี่ยวหลิงยื่นมือคล้องแขนนาง พลางสะอื้นเบา ๆ
เยี่ยซวงลูบศีรษะนาง "อย่ากลัวเลย ยังมีข้าอยู่ พวกเราต้องหาบ้านพบแน่นอน"
เยี่ยจือซ่งฟังจบบทสนทนาทั้งคู่ ก็นับว่าจำคนได้แล้ว
"เสี่ยวซวง เสี่ยวหลิง"
"ใคร!"
เยี่ยซวงได้ยินเสียง พลันรีบเก็บกิ่งไม้บนพื้น ฟาดฟันไปยังทิศทางของเสียง
"อย่ากลัว ข้าคือท่านสี่"
เยี่ยจือซ่งรีบพุ่งออกจากหลังพุ่มไม้
"ท่าน... ท่านสี่"
เยี่ยซวงสลัดท่อนไม้ในมือ วิ่งมาหาเขาอย่างรวดเร็ว
"ฮือ ๆ... ท่านสี่ พวกเราสองคนนึกว่าคงหาบ้านกลับไม่พบอีกแล้ว"