เยี่ยจือชิวและพวกอีกสองคนขุดหลุมขนาดใหญ่สองหลุมตรงจุดที่หมูป่าจะต้องผ่าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหลุมหมูป่า
ขนาดหลุมนั้นใหญ่พอดีกับหมูป่าสองตัว
ใกล้เที่ยงวันแล้ว แสงอาทิตย์เริ่มแรงขึ้น
ทั้งสองคนทำงานจนเหงื่อโทรมกาย พวกหลินซีเก็บสมุนไพรได้พักหนึ่งแล้ว ก็ออกหาที่เหมาะสำหรับทำอาหาร
ระหว่างทางพวกเขาล่าไก่ป่าและกระต่ายป่าได้ มีลำธารเล็กๆ อยู่ไม่ไกล
หลินตงหยิบไก่ป่ากับกระต่ายป่า แล้วพาเซี่ยจืออันไปจัดการสัตว์ป่าที่ลำธาร
ส่วนหลินซีนำหม้อดินเผาทรายออกมาจากมิติ เตรียมไว้ตุ๋นไก่
พี่น้องตระกูลเยี่ยคิดว่า หากหมูป่าตกลงไปในกับดักนานเกิน มันอาจหลบหนีไปได้
พวกเขาจึงพยายามขุดหลุมให้ลึกและใหญ่ขึ้นกว่าเดิม
หนึ่งชั่วยามผ่านไป กับดักก็ขุดเสร็จ
ทางด้านเหล่าอู่ก็เหลาไม้ไผ่ไว้หมดแล้ว รอเพียงพี่ใหญ่เรียกให้ส่งลงไป
“เหล่าอู่ เหลาเสร็จหรือยัง”
“เสร็จแล้ว พี่ใหญ่! เอาเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่”
เยี่ยจือซ่วงได้ยินเสียงพี่ใหญ่ ก็รีบวิ่งไปที่ปากหลุม
“ส่งลงมาเถิด”
เมื่อเยี่ยจือชิวและเหล่าซื่อปักไม้ไผ่แหลมจนเต็มก้นหลุมแล้ว ถึงได้รู้ว่ากับดักที่ขุดนั้นลึกมาก จนปีนขึ้นไปลำบาก
“รอก่อนพี่ใหญ่ ข้าจะขุดบันไดตรงนี้สักสองขั้น จะได้ปีนขึ้นง่ายๆ”
เยี่ยจือซ่งจึงขุดเข้าไปอีกด้านหนึ่งของผนังหลุม
“พี่ใหญ่ ลองดูสิว่าปีนขึ้นได้หรือไม่”
เยี่ยจือชิวลองดู ปรากฏว่าพอดีขึ้นได้