พวกเขาเดินทางมาจนถึงปากทางเข้าป่าลึกกลางภูเขา
“เซี่ยจืออัน เลยไปทางนี้ก็เป็นป่าลึกแล้วนะ ที่นั่นสัตว์ร้ายไม่น้อยเลย เจ้าเตรียมตัวพร้อมรึยัง?”
หลินตงหันมามองเซี่ยจืออันที่กำลังหอบอยู่ไม่น้อย เอ่ยถาม
“เตรียม... เตรียมตัวอะไร?”
เซี่ยจืออันงุนงงเล็กน้อย ก็แค่เข้าป่าลึก จะต้องเตรียมตัวอะไร?
หลินซีหยิบขวดเซรามิกเล็กที่บรรจุยาเพิ่มพลังออกมาจากมิติ “พวกเรากินกันคนละเม็ด เพื่อความปลอดโปร่ง”
เยี่ยจือชิวรับขวดเซรามิกจากมือนาง เทยาออกมาหนึ่งเม็ดใส่ปาก
แล้วส่งขวดให้หลินตง
“พี่ตง!”
“ได้!”
หลินตงรับขวดเซรามิกที่เยี่ยจือชิวส่งให้ เทยาออกมาสองเม็ด กินเองหนึ่งเม็ด แล้วยัดใส่ปากเซี่ยจืออันหนึ่งเม็ด
จากนั้นส่งขวดต่อให้เหล่าซื่อ
“พี่ตง ท่านให้ข้ากินอะไรลงไป?” เซี่ยจืออันรู้ตัวอีกที ยาลูกกลอนก็อยู่ในปากแล้ว
“อย่าบ้วนออกมาเชียวนะ นั่นมันของดี ช่วยรักษาชีวิตเจ้าได้!”
“........”
เซี่ยจืออันมองท่าทางเคร่งขรึมของเขา ไม่เหมือนพูดล้อ จึงกลืนยาลูกกลอนลงไปแต่โดยดี
หลังจากหิมะตกหนักเมื่อสิ้นปีและฝนอีกสองสามครั้งในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้ระดับน้ำที่เคยลดลงไปบ้างกลับเพิ่มสูงขึ้นมาอีก
พอเข้าป่าลึก ไม่นานก็เห็นลำธารเล็ก ๆ อยู่ไม่ไกล น้ำใสไหลจากก้อนหินไปสู่ส่วนที่ลึกกว่า
ยิ่งพวกเขาเดินลึกเข้าไป อุณหภูมิก็ยิ่งลดต่ำลง
เมื่อครู่ยังร้อนจนเหงื่อท่วมตัว บัดนี้กลับสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบบางเบา