เพิ่งเก็บอีแปะทองแดงเสร็จ ก็เห็นพี่น้องสกุลเยี่ยบังคับรถมุ่งหน้ามาทางนี้
หลินซีโบกมือให้พวกเขา "พี่ ทางนี้!"
รถจอดนิ่งแล้ว เยี่ยจือชิวมองถุงป่านตรงหน้านาง "นี่คือ?"
หลินซีกล่าวเสียงเบา "ข้าวสาร หนึ่งร้อยชั่ง!"
"ซื้อมาจากไหน มากมายถึงเพียงนี้?" หลายคนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
หลินซีส่ายศีรษะ "ที่นี่คนมาก เอาไว้ก่อนเถิด ขนขึ้นรถกลับบ้านกัน"
เหล่าซื่อเยี่ยจือซ่งลงจากรถขนถุงป่านขึ้นรถ "ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ขึ้นรถเถิด พวกเรากลับ"
ตลอดทาง ผู้อพยพหนีภัยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นอกประตูเมืองเบียดเสียดผู้คน
"ท่านทางการ ให้พวกข้าเข้าไปเถิด! พวกข้าจะเข้าไปซื้อเสบียงอาหารบ้าง"
"พวกข้าอดอยากมาหลายวัน อาศัยผักป่าใบไม้ประทังชีวิต หากเป็นเช่นนี้ต่อไปพวกข้าล้วนต้องอดตายแน่"
"ขอเถิด ให้พวกข้าเข้าไปเถิด!"
ทหารรักษาการณ์ชักดาบ ข่มขู่
"ไม่มีทะเบียนบ้านเอกสาร ไม่ใช่ชาวอำเภอชิงเหอ เข้าเมืองไม่ได้ ถอยไปให้หมด มิฉะนั้นสังหารโดยไม่ไว้หน้า!"
เกวียนล่อของหลินซีและคนอื่นๆ ออกจากประตูเมือง กองผู้อพยพจับจ้องมองรถของพวกเขา
โชคดีเมื่อครู่พวกเขาใช้เสื่อฟางปกปิดสิ่งของไว้หมดแล้ว และเยี่ยจือชิววางขาข้างหนึ่งพาดไว้ด้านบน
คนเหล่านั้นเห็นชายฉกรรจ์สี่คนนั่งบนรถ ก็แอบห่อตัวกลับไป
เหล่าซื่อถลึงตาใส่คนที่โน้มเข้ามา "มองอะไร ถอยไป! ระวังถูกล้อรถบดเอา"
ฝูงชนแยกออก จนออกจากเขตอำเภอชิงเหอแล้ว หลินซีถึงโล่งอกเฮือกหนึ่ง
"เฮ้อ ตอนนี้เข้าในอำเภอสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไม่รู้ที่อื่นจะเป็นอย่างไรบ้าง!"