"พี่ใหญ่!"
"สี่ตี้ ห้าตี้!"
หลินซีออกมาแล้วก็ทักทายผู้คนในลานบ้านทีละคน
"อาหารใกล้จะพร้อมแล้ว คงหิวแล้วสินะ?"
หลินตงมองเสี่ยวเม่ย รู้สึกว่านางดูสดชื่นดี ใจจึงวางลง
"ยังไม่หิว พวกเจ้าไปทำอะไรอร่อยมากัน?"
หลินซีพูดจบ เพิ่งก้าวเข้าครัว ก็ต้องตกใจกับของบนพื้น
"นี่...นี่หมีมาจากไหน?"
ของบนพื้นดำสนิท รูปร่างใหญ่โตกว่าหลินตงและเยี่ยจือชิวเสียอีก
นอนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ดูก็รู้ว่าตายมานานแล้ว
"พวกเจ้าเองก็เล่าให้ซีเอ๋อร์ฟังเถอะ!"
เยี่ยจือชิวส่งสายตาให้พวกเขาสามคนราวกับบอกว่าขอให้โชคดี แล้วก็หันไปก่อไฟข้างเตา
"เอ่อ ซีเอ๋อร์..."
หลินตงรู้สึกเกร็ง ไม่รู้จะเล่าให้เสี่ยวเม่ยฟังว่าอย่างไร
เยี่ยจือซ่วงมองท่านพี่สะใภ้ใหญ่ที่ไม่มีสีหน้าใดๆ ด้วยความกังวล
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่... เมื่อวานพวกเราสามคนตั้งใจจะไปเก็บลูกกีวีบนเขาทิศใต้มาให้ท่าน แต่ใครจะรู้ว่าเสี่ยวหนีชิวดันไปเจอเจ้าตัวใหญ่นี้ ไม่มีทางเลือก... พวกเราหลีกเลี่ยงไม่ได้ ได้แต่สู้ตายกันไป ดังนั้นจึง..."
หลินซีฟังจบ ใบหน้าปรากฏแววเป็นห่วง
"พวกเจ้าสามคนไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?"
นางคิดในใจว่าคงไม่เป็นอะไร มิฉะนั้นคงไม่ปิดบังนางมาจนถึงบัดนี้
"ไม่ได้รับบาดเจ็บ พวกเราทุกคนไม่เป็นอะไร เสี่ยวหนีชิวก็ไม่เป็นอะไร!"
หลินซีจึงถอนหายใจโล่งอก "หมีดำตัวนี้ พวกเจ้าว่าจะจัดการอย่างไร?"