"อาเขย อาเขย! ท่านอย่าตีข้าเลย ข้าก็ทำเพื่อนางนะ นางก็คือข้าเตรียมจะสู่ขอด้วยใจจริงมาตลอด แต่นางกลับถ่วงข้าไว้ ข้าก็จนปัญญาจึงต้องทำเช่นนี้"
เยี่ยต้าจ้วงถึงตอนนี้ยังรู้สึกว่าเป็นหลี่ชุ่ยอวิ๋นผิดต่อตน ตนไม่มีผิดแม้สักนิด
"คนอื่นเขาไม่ยอมแต่งกับเจ้า เจ้าก็หักห้ามใจเสียสิ เจ้าไม่เพียงไม่รู้สำนึกผิด ยังคิดว่าเป็นเขาผิดต่อเจ้า เยี่ยต้าจ้วงเอ๋ย เหตุใดเจ้าจึงเป็นสัตว์ร้ายต่ำช้าเยี่ยงนี้!"
ภรรยาเยี่ยเหวินก็สาปแช่งอยู่ด้านข้าง
"นางไม่ได้ไม่เต็มใจ นางต้องเต็มใจแน่ มิเช่นนั้นนางคงไม่ส่งนัยให้ข้าครั้งแล้วครั้งเล่า" เยี่ยต้าจ้วงก็เดือดดาลเช่นกัน
หลี่ชุ่ยอวิ๋นส่ายหน้าพรวด "อาเขย อาม่า ข้าไม่เคย ข้าแทบไม่เคยพบหน้าเขาสักกี่ครั้ง เหตุใดข้าจึงจะส่งนัยแก่เขา ข้าขอสาบาน! ข้าไม่มีใจแก่เขาแม้แต่น้อย หากมี ขอให้ฟ้าผ่าข้าตาย ตายไม่ดี!"
"........."
เยี่ยต้าจ้วงไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ตนได้ยิน เขาส่ายศีรษะอย่างรุนแรง
"ไม่จริง เจ้าชอบข้า มิฉะนั้นเจ้าคงไม่..... เช่นนั้น"
เช่นนั้นเช่นไร ตอนนี้เขาก็พูดไม่ออก ราวกับเคยมี?
หรือไม่เคยมีเลย?
หรือว่าที่ผ่านมาล้วนเป็นตนคิดไปเอง หลงข้างเดียว?
เป็นไปไม่ได้ นางต้องชอบตนแน่ เพียงแต่มีคนมากมายเช่นนี้ นางอายที่จะยอมรับ
"เยี่ยต้าจ้วง เจ้ารู้หรือไม่ ครั้งก่อนที่เจ้าไปบีบบังคับนางที่หน้าประตูบ้านชุ่ยอวิ๋น เกือบทำให้สองแม่ลูกนี้ดับสูญ หากไม่ใช่เพราะหลินตงบังเอิญพบเห็นสองแม่ลูกในแม่น้ำ เกรงว่าหญ้าบนหลุมศพของพวกนางคงสูงท่วมหัวแล้ว!"