"เจ้าไปยืนข้าง ๆ เถิด ที่นี่ไม่มีเรื่องของเจ้า!"
เยี่ยเหวินชี้ไปที่ซ่งชื่อซึ่งเบียดเข้ามา สีหน้าค่อนข้างไม่สู้ดี
ซ่งชื่อได้ยินคำพูดของผู้ใหญ่บ้าน ก็ไม่เข้าใจชั่วขณะว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้
"ผู้ใหญ่บ้าน มีอะไรเข้าใจผิดหรือไม่ ต้าจ้วงเขาทำผิดอะไร ท่านบอกมา... กลับไปข้าจะตีจะด่าเขา ให้เขาไม่กล้าทำอีก อย่าให้เด็กคุกเข่าอยู่กับพื้นเลย อากาศหนาวเช่นนี้อย่าให้คนเป็นไข้ได้ป่วยไป!"
เยี่ยเหวินปรายตามองนาง "ไม่ใช่เขาคุกเข่าคนเดียวเสียหน่อย เจ้าตาบอดหรือใจมืดบอด มองไม่เห็นข้าง ๆ ยังมีแม่ลูกคุกเข่าอีกคู่หนึ่งหรือ?"
"......."
ท่ามกลางฝูงชน มีพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอดใจไม่ไหวแล้ว
"ผู้ใหญ่บ้าน เกิดอะไรขึ้น เหตุใดพวกเขาจึงคุกเข่าอยู่ที่นี่?" เยี่ยต้าซานถามเยี่ยเหวินข้าง ๆ ด้วยความสงสัย
"หรือว่าแม่ม่ายอู๋คนนี้มีชู้ ถูกจับได้?"
ภรรยาหลิวตาบอดมองไปที่หลี่ชุ่ยอวิ๋นและเสื้อผ้าฝ้ายที่หลวมโพรกของนาง กล่าวอย่างเหมือนจะดูเป็นเรื่องสนุก
เยี่ยเอ้อร์ซวนมองดูคนที่คุกเข่าอยู่ด้านใน แล้วกล่าวด้วยความมึนงง "ไม่น่าใช่! ใครเขามีชู้แล้วยังอุ้มเด็กมาด้วย?"
"นั่นสิ กลางวันแสก ๆ อย่าเดาสุ่มไป..."
ภรรยาหลิวฟู่กุ้ยช่วยพูดให้หลี่ชุ่ยอวิ๋นอยู่ด้านข้าง
เยี่ยเหวินกระแอม
ออกมายืน แล้วกล่าวกับชาวบ้านว่า "วันนี้เรียกพวกเจ้ามารวมกัน เพราะในหมู่บ้านเราเกิดเรื่องเลวร้ายอย่างยิ่งขึ้น เยี่ยต้าจ้วงข่มขืนชุ่ยอวิ๋นในภูเขา หากไม่ใช่ว่าหลินซีรีบไปทันเวลา เกรงว่านางคงจะ..."