เยี่ยเหวินจัดการเรื่องราวได้รวดเร็ว ตอนบ่ายก็หาคนและจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเขาพาคนมายังบ้านของเยี่ยต้าจ้วง ซานจ้วง ซื่อจ้วง และซ่งชื่อก็จัดการศพของเยี่ยต้าจ้วงเสร็จแล้ว
ผ้าห่มสะอาดผืนหนึ่งห่อร่างของเขา ด้านนอกห่อด้วยเสื่อฟางอีกสองชั้น
เยี่ยเหวินให้คนใช้บานประตูไม้ในบ้านยกเสื่อฟางขึ้น
ชายฉกรรจ์สี่คน แต่ละคนยกมุมหนึ่ง ออกประตูเรือนไป มุ่งสู่สุสานบรรพชนตระกูลเยี่ยต้าจ้วง
ตลอดทางซ่งชื่อร่ำไห้ร้องเรียก
ซื่อจ้วงประคองซ่งชื่อ
ซานจ้วงถือธงเดินนำหน้าผู้แบกศพทั้งสี่
ร้องไห้ พลางตะโกนเสียงดัง
"พี่ใหญ่ ขอให้เดินทางปลอดภัย!"
ข้างทางเพื่อนบ้านบ้างกางร่มยืนอยู่หน้าประตูมองมาทางนี้
ต่างไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
กระทั่งเห็นเยี่ยซานจ้วงร่ำไห้ร้องเรียกส่งพี่ใหญ่ของเขา จึงได้เข้าใจ ว่าเยี่ยต้าจ้วงเสียชีวิตแล้ว
"อยู่ดี ๆ เหตุใดจึงตายกระทันหันเช่นนี้เล่า?"
ชายชราผู้หนึ่งมองไปทางนั้น ในใจยังคลางแคลง
"ข้าไม่ได้พบเด็กต้าจ้วงนั่นมานานแล้ว"
"เหมือนตั้งแต่เกิดเรื่องครานั้น เขาก็ไม่เคยออกจากบ้านอีกเลย"
นึกถึงคราวตรุษจีน คนทั้งหลายล้วนรู้สึกว่าล่วงเลยมานานแล้ว
"ร่วมครึ่งปีได้กระมัง!"
"ต้องครึ่งปีได้แล้ว"
"เฮ้อ ซ่งชื่อก็น่าสงสารนัก!"
"นางน่าสงสารรึ?" หญิงผู้หนึ่งแค่นเสียงเย็น มิได้กล่าวต่อ
มองดูผู้คนไกลออกไปเรื่อย ๆ พวกนางก็มิได้เดินเข้าไป
ส่วนใหญ่เกรงว่าซ่งชื่อจะเสียสติโวยวายด่าทอ
ปล่อยเรื่องหนึ่งให้เงียบแทนที่จะหาเรื่อง อย่างไรผู้ใหญ่บ้านก็มิได้ประกาศเรื่องนี้ ซ่งชื่อยิ่งมิได้ไปขอให้พวกเขามาช่วย