เป็นดั่งที่นางคาดคิด หลี่ชุ่ยอวิ๋นอัดอั้นอยู่ในใจ ทว่ามิอาจเอ่ยกับผู้ใด
มีเพียงหลินซีที่เข้าใจนาง ล่วงรู้ว่านางคิดสิ่งใด
“ซีเอ๋อร์ ขอบใจเจ้า”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นซาบซึ้งในน้ำใจของหลินซีอย่างแท้จริง นางคือผู้ที่ดึงตนออกจากห้วงตม ทั้งยังช่วยเหลือพวกนางสองแม่ลูกโดยไม่คิดรั้งรอ
เหตุนี้จึงทุ่มเทดูแลโรงเย็บปักอย่างดี ไม่ให้นางต้องกังวลแม้แต่น้อย
นอกจากสิ่งนี้แล้ว นางหาได้รู้ว่าตนยังสามารถช่วยเหลืออันใดแก่หลินซีได้อีก
หลินซีหาได้ต้องการคำขอบคุณจากนาง หลินซีเพียงคิดว่า ขอให้พวกเขาแม่ลูกสามารถพึ่งพาตนเองได้ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็เพียงพอแล้ว
เรื่องของเยี่ยต้าจ้วงมิได้ลุกลามในหมู่บ้าน เพราะผู้คนต่างกลับมาวุ่นวายกันอีกครั้ง
ไร่นาที่ถูกน้ำท่วมต้องเร่งระบายน้ำออก
กิ่งไม้หักที่ถูกน้ำพัดลงจากภูเขาต้องเก็บกลับบ้าน ตากแห้งไว้เป็นฟืน
ส่วนเด็กๆ ก็ฉวยโอกาสหลังฝนพรำขึ้นเขาไปเก็บเห็ด
ยังมีเด็กสาวที่อายุน้อยๆ ต้องไปขุดหน่อไม้และเก็บผักป่าหลังฝน
คิดฉวยโอกาสยามนี้กักตุนผักแห้งไว้มากๆ เก็บไว้กินยามเหมันต์
ราษฎรทั่วไปล้วนดำรงชีวิตเช่นนี้มาชั่วอายุคน
ตลอดทั้งปีหาได้ว่างเว้น
หลินซีตั้งแต่พี่ใหญ่พวกเขากลับมา ก็เฝ้าดูแลคนป่วยทั้งสามที่บ้านตลอด
จึงไม่มีเวลาไปเก็บสมุนไพรบนภูเขา
จนกระทั่งพี่ใหญ่ทั้งสามฟื้นตัวดังเดิมแล้ว จึงได้ไปบ้านผู้ใหญ่บ้านพร้อมกับเยี่ยจือชิว
“ท่านอาอาเหวิน!”
ยังไม่ถึงปากหมู่บ้าน ก็เห็นเยี่ยเหวินพาครอบครัวกำลังขะมักเขม้นอยู่ที่แปลงนาทิศตะวันตกของหมู่บ้าน