เสี่ยวเอ้อถือสมุดแผ่นไม้เข้ามา หลินตงรับมา
สั่งอาหารขึ้นชื่อของร้านไปหลายอย่าง
หลินซีมองภาพวาดนั้น เห็นเป็นหญิงชาวหูสวมผ้าปิดหน้า
ข้างกายมีดอกไม้ที่ไม่รู้จัก หญิงชาวหูเหมือนกำลังร่ายรำ มีผีเสื้อโบยบินอยู่ด้านข้าง
หลินซีเข้าใจแล้วว่าเหตุใดจึงคุ้นเคยนัก
สิ่งเหล่านี้ ช่างคล้ายคลึง!
คล้ายกับสิ่งของในยุคปัจจุบันยิ่งนัก
หรือว่าที่นี่จะมีผู้ข้ามภพอื่นอีก?
หลินซีตกใจในใจ
จนกระทั่งเสี่ยวเอ้อเคาะประตู นำอาหารเข้ามา
หลินซีมองดูขนมปังหนาน เนื้อย่างไม้หลิวหง อาหารมือเปล่า ขาแกะย่าง และหอมใหญ่ตรงหน้า ยิ่งแน่ใจว่าเจ้าของร้านมิใช่คนยุคนี้
“พี่ใหญ่ เถ้าแก่ของร้านนี้เป็นคนเช่นไร?”
หลินตงฟังคำน้องเล็ก งุนงงบ้าง
“ไม่รู้สิ เจ้าถามไปไย?”
ขณะเสี่ยวเอ้อเตรียมออกไปหลังจากยกอาหาร หลินตงหันไปกระซิบอะไรบางอย่าง
หลินซีฟังไม่ถนัด
ครู่หนึ่ง เสี่ยวเอ้อก็นำกาเข้ามาสองใบ
เมื่อหลินซีเห็นพี่ใหญ่รินเหล้าองุ่นและน้ำนมม้าออกมา นางยิ่งตะลึง
ต้องใช่แน่!
ยุคนี้เป็นยุคสมมติ เห็นจะไม่มีสิ่งเหล่านี้กระมัง!
“เสี่ยวเอ้อ เถ้าแก่พวกเจ้าเป็นคนที่ใด?”
หลินซีหยิบเศษเงินเล็กน้อยยื่นให้ สอบถามเรื่องราวของร้าน
เสี่ยวเอ้อรับเงิน ดวงตาแทบหยีด้วยรอยยิ้ม
“ลูกค้า นายท่านเราเป็นชาวชิงโจว เหตุใดหรือ?”