วันรุ่งขึ้น ทั้งห้าคนนอนตื่นตามสบาย
เยี่ยจือชิวเพิ่งก้าวออกจากห้อง หลินตงที่อยู่ข้าง ๆ กับอีกสองคนก็ตื่นขึ้นเช่นกัน
“พี่ใหญ่!”
“พี่ตง!”
“พวกเราไปไหนกันดี?” หลินซีมองไปทางพี่ใหญ่ข้าง ๆ
วันนี้ทั้งสามคนล้วนเปลี่ยนชุดใหม่ทั้งตัว ชุดนี้ยังเป็นของที่หลินซีซื้อให้พวกเขาสามคนที่ร้านตัดเสื้อสำเร็จรูปบนถนนเมื่อวานนี้
เมื่อแต่งองค์ทรงเครื่องเช่นนี้ ทั้งสามก็ดูราวกับคุณชายตระกูลร่ำรวยในเมืองไม่มีผิด
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ดูสิว่าเครื่องแต่งกายของข้าดีกว่าของท่านสี่หรือไม่!”
เหล่าอู่ไม่รู้ไปเอาพัดมาจากที่ไหน สะบัดพัดคลี่ออก พลางพัดตัวเองสองสามที
“ฮ่า.......”
ว่าไปแล้ว เหล่าอู่เมื่อแต่งตัวเช่นนี้ ก็ดูดีใช้ได้ทีเดียว
แอบมีกลิ่นอายของหนุ่มรูปงามในชุดแพรพรรณขี่ม้าทะยาน
“ไม่เลว เพียงแต่ยังรู้สึกว่าขาดอะไรไปสักอย่าง!”
เหล่าอู่ได้ยินท่านพี่สะใภ้ใหญ่บอกว่าขาดอะไรไป ก็ “ขาดอะไรหรือ!”
“ขาดสติ.......”
“.........”
“พี่ใหญ่ ไฉนว่ากล่าวน้องชายตัวเองเช่นนี้เล่า!” เหล่าอู่โกรธขึ้นมาเล็กน้อย
“พอแล้ว พอแล้ว! อย่าเอะอะเลย ไป ข้าพาเจ้าไปกินเสี่ยวหลงเปาร้านหนึ่งที่อร่อยนัก ที่ร้านเขายังมีซุปรสเค็มที่อร่อยมากอีกอย่างหนึ่ง จิ้มกับเสี่ยวหลงเปา อย่าได้กล่าวเลยว่าวิเศษเพียงใด!”
หลินตงกล่าวถึงร้านซาลาเปานั้น น้ำลายแทบไหลออกมา
เยี่ยจือซ่งค่อนข้างซุบซิบถาม “พี่ตง เหตุใดท่านจึงรู้จักของอร่อยมากมายเช่นนี้?”
“ใช่แล้ว ท่านไปกินกับใครมาหรือ?”