เมื่อวานกลับมาดึก เหยื่อที่ล่าก็เลยยังไม่ได้จัดการ
พอรุ่งเช้า หลังกินอาหารเช้าแล้ว เยี่ยจือชิวก็ขนของเตรียมไปที่ริมน้ำเพื่อจัดการเหยื่อ
เซี่ยจืออันรออยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เช้าตรู่ อยากตามไปดูพวกเขาด้วยความสนุก
ทางด้านหลินซีก็เอาลอบดักปลาจากห้องเก็บของในบ้านออกมาทั้งหมด
ฤดูใบไม้ผลิพวกเขาไม่ได้จับปลากัน เพราะคนรุ่นก่อนบอกไว้ว่า ฤดูใบไม้ผลิเป็นฤดูที่สัตว์สืบพันธุ์ ไม่อาจล่าสัตว์และจับปลาได้
กว่าจะรอมาถึงฤดูร้อนได้ ปลาในมิติของหลินซีก็กินหมดแล้ว
"พี่ชาย พวกท่านจัดการเครื่องในเสร็จแล้วอย่าเพิ่งทิ้งนะ เก็บไว้ให้พวกเราใช้เป็นเหยื่อลงลอบดักปลา"
เซี่ยจืออันค่อนข้างสงสัย "เครื่องในลงลอบดักปลาได้รึ? ลงยังไงกัน?"
หลินซีแสร้งทำเป็นปิดบัง "ยังไงล่ะ ท่านพี่เซี่ยอยากเรียนอย่างนั้นหรือ?"
เซี่ยจืออันรีบพยักหน้า "อยากเรียน!"
"เช่นนั้นก็ต้องจ่ายค่าเล่าเรียน ท่านเอาอะไรมาเป็นค่าเล่าเรียนเล่า?" หลินซีพูดหยอกเย้า
"ค่าเล่าเรียน? หลินซีเอ๊ย เจ้านี่กล้าดีนะ มาเก็บค่าเล่าเรียนข้า..."
เซี่ยจืออันได้ยินนางจะเก็บค่าเล่าเรียนก็ไม่ยินยอม
"ไม่จ่ายค่าเล่าเรียน ข้าเองก็จะไม่เสียแรงไปสอนเจ้าหรอกนะ!"
หลินซียกลอบดักปลา พลางร้องเรียกเหล่าซื่อกับเหล่าอู่ที่กำลังลับมีดอยู่ข้าง ๆ
"สี่ตี้ ห้าตี้ อีกครู่พวกเจ้าจัดการเหยื่อเสร็จแล้ว พวกเราไปวางลอบดักปลากัน จับปลาได้แล้วพวกเรากินปลาต้มผักกาดดอง!"
เหล่าอู่ได้ยินว่าจะมีปลาต้มผักกาดดองกิน ก็เลิกลับมีดทันที
แบกเหยื่อที่อยู่บนพื้นขึ้นหลังเตรียมออกเดินทาง