ชาวบ้านมองดูเด็ก ๆ ที่กลับมาจากริมแม่น้ำ แต่ละคนถือปลาไว้ในมือคนละตัว
“โอ้โห ให้พวกมันจับปลามาได้จริง ๆ ด้วย!”
“ปลาของพวกเจ้าหามาจากไหน?”
หญิงสูงวัยหลายนางเอ่ยถามด้วยความสงสัยไปยังเด็ก ๆ ที่วิ่งกลับบ้าน
เด็ก ๆ กรูกันวิ่งเข้าบ้านตน “ท่านอาเยี่ยสี่กับท่านอาเยี่ยห้าให้พวกข้า”
หญิงชราเยี่ยมองไปทางหลานชายสองคนของนาง “อ้าว พวกเจ้าสองคนได้แค่สองตัวรึ?”
“ใช่แล้วอาม่า ท่านอาสี่บอกว่าคนละหนึ่งตัว”
“......”
หญิงชราเยี่ยด่าอย่างโมโห “ไอ้พวกอกตัญญู หลานชายแท้ ๆ ยังไม่ยอมให้เพิ่มอีกสักสองตัว ฉือโถว เสี่ยวเหล่ย อีกเดี๋ยวพวกเจ้าสองคนกลับไปนะ! ไปขอมาเพิ่มอีกสองตัว ให้แม่พวกเจ้าตุ๋นปลาให้กิน”
“แต่ว่า ท่านอาสี่ให้พวกข้าแล้วนะ!” ฉือโถวมองดูปลาที่ถูกอาม่าใส่ลงในอ่าง รู้สึกฉงนเล็กน้อย
หญิงชราเยี่ยปลอบ “เด็กโง่ สองตัวแค่นี้จะไปพอให้พวกเรากินกันได้ยังไง ไปขอมาเพิ่มอีกสองตัว พวกเราจะได้คนละตัว”
“โอ!”
ฉือโถวยังเด็ก ไม่รู้ว่าขอเพิ่มสองตัวคือกี่ตัว จึงจูงน้องชายวิ่งกลับไปที่ริมแม่น้ำอีกครั้ง
เยี่ยจือซ่วงเห็นหลานชายตัวน้อยสองคนวิ่งกลับมาอีก ก็ถามอย่างแปลกใจ “ปลาของพวกเจ้าสองคนล่ะ? กลับมาอีกทำไมเล่า!”
ฉือโถวจับศีรษะ มองไปทางเยี่ยจือซ่งและเยี่ยจือซ่วง “อาม่าเอาปลาใส่ลงในอ่างแล้ว อาม่าบอกว่าไม่พอกิน!”
“อาม่าให้กลับมาขอเพิ่มอีกสองตัว!”
“......”
เยี่ยจือซ่งพูดอะไรไม่ออก เขาลูบศีรษะฉือโถว