ช่วงสิบกว่าวันในหุบเขาผ่านไปรวดเร็วยิ่ง
หลังจากจัดการฝังศพยายเฉินเรียบร้อย หมู่บ้านเล็กก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง
แต่ละบ้านต่างง่วนอยู่กับที่นาที่ดินของตน
พวกสตรีและเด็ก ๆ ขุดผักป่า เก็บเห็ดอยู่ตามไหล่เขา
ช่วงนี้หน่อไม้ฤดูหนาวออกมามาก พวกชายวัยกลางคนถือจอบและเสียมวุ่นวายอยู่ในป่าไผ่
เยี่ยจือซ่งกินอาหารเช้าเสร็จแต่เนิ่น ๆ ก็สะพายกระบุงเข้าป่าไผ่ไป
เขาอยากขุดหน่อไม้มาเพิ่ม ตากแห้งหรือให้ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ดองเป็นหน่อไม้เปรี้ยว
ส่วนหลินซีช่วงนี้ยุ่งกับการวิ่งขึ้นเขาลูกโน้นลูกนี้เพื่อกักตุนของป่า
ที่บ้านมีบุรุษสี่คน ทั้งเก่งทั้งกิน
ฤดูหนาวหากไม่กักตุนของไว้มาก ๆ เกรงว่าจะทำให้พวกเขาหิว
คะแนนในระบบของหลินซีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยังไม่ถึงเวลาเอามาใช้อย่างเปิดเผย
ยังต้องรอจังหวะที่เหมาะก่อนค่อยว่ากัน
วันนี้ หลินซีนับวันและคิดว่าพี่ใหญ่กับเยี่ยจือชิวพวกเขาน่าจะใกล้กลับมาแล้ว
ดังนั้นนางจึงไม่ได้ขึ้นเขา แต่ไปขุดหน่อไม้ในป่าไผ่กับเยี่ยจือซ่ง
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ทางนี้มีหนูไผ่มากมายเลย!"
หลินซีมองหนูไผ่ตัวใหญ่ที่วิ่งผ่านหน้าไป "ของพวกนี้ในปีทุพภิกขภัยเป็นอาหารที่ผู้คนชื่นชอบที่สุดเลยนะ"
เยี่ยจือซ่งเอาหญ้าแห้งมาบังรังหนูไผ่ตรงหน้าไว้
"ยังดีที่พวกเรายังไม่ถึงขั้นต้องกินหนูไผ่ นับว่าพวกมันโชคดี!"
หลินซียิ้มบาง ๆ แล้วขุดหน่อไม้ในมือต่อ
ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังมาจากที่ไกล
"คนล่าสัตว์กลับมาแล้ว!"
"พี่ต้าจงพวกเขากลับมาแล้ว!"
คนขุดหน่อไม้ไม่น้อย พอได้ยินว่าคณะล่าสัตว์กลับมา ต่างรีบสะพายกระบุงถือเครื่องมือวิ่งลงเขา