เช้าตรู่วันนี้ หวังไห่ลุกขึ้นมาก็ได้ยินเสียงนกสาลิกาเกาะอยู่หน้าประตูโรงเย็บปักร้องไม่หยุด
ในใจยังคงฉงนสงสัย
เช้าตรู่อย่างนี้จะมีเรื่องน่ายินดีอันใดได้?
เขาล้างหน้าเสร็จ ก็สาดน้ำล้างหน้าลงในแปลงผักในลานบ้านดังซ่า พลางเหลียวไปมองกิ่งไม้นอกลาน
"พ่อ มองอะไรน่ะ?"
หวังจือลุกขึ้น เพิ่งเปิดประตูก็เห็นพ่อมองฟ้าเหม่อลอย
คนตรงข้ามหันกลับมา "ไม่มีอะไร เมื่อครู่ได้ยินนกสาลิกาสองสามตัวร้องอยู่หน้าประตู ไม่รู้จะมีเรื่องดีอะไร!"
หวังมั่นเพิ่งออกจากห้อง ได้ยินคำพ่อ ก็หัวเราะรับว่า "จะมีเรื่องดีอะไรได้? พ่อจะคิดมากเกินไปแล้วกระมัง"
หวังไห่ถลึงตาใส่ลูกสาวทั้งสอง "รีบเก็บของทำอาหารเถอะ อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะต้องรีบปักผ้าอีกชุดหนึ่งมิใช่หรือ?"
"เจ้าค่ะ วันนี้วันเดียวก็ใกล้จะปักเสร็จแล้ว เสี่ยวเจวียนบอกว่าปักชุดนี้เสร็จแล้ว จะให้พวกเราหยุดสองวันพักผ่อนให้เต็มที่"
หวังมั่นเอ่ยอย่างดีใจ
หวังกั่วได้ยินคำของพี่สาวสอง "ให้พวกเจ้าหยุด ก็ยังอยู่ในโรงเย็บปักมิใช่หรือ? จะต่างอะไรกับการไม่ได้หยุด คาดว่าอีกไม่นานพวกเจ้าก็คงวิ่งเข้าไปในโรงปักอีกแล้ว"
พูดถึงนิสัยที่อยู่ว่างไม่ได้ของพี่สาวทั้งสอง หวังกั่วก็รู้สึกกลุ้มใจ
พี่สาวทั้งสองคนนี้เก่งเกินไปแล้ว เขารู้สึกกดดันยิ่งนัก!
"คราวนี้ไม่ใช่แล้วนะ? คราวนี้เสี่ยวเจวียนบอกแล้ว จะให้พวกเราไปกับนางและพี่สาวหลินเข้าไปเที่ยวในป่า"
หวังจือยิ้มพลางคุยโวกับน้องชาย