เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซีตื่นแล้วไปดูพี่ใหญ่ เหล่าซื่อ เหล่าอู่ ทั้งสามคนก่อน
ไข้ลดลงแล้ว แต่ทั้งสามยังไร้เรี่ยวแรง
ทั้งตัวก็หนักอึ้งมึนงง
หลินซีซื้อข้าวสารขาวสิบบ่อึกจากร้านค้าในมิติ ตั้งหม้อต้มโจ๊กขาว แล้วคลุกผักจานเบา ๆ หนึ่งจาน
“พี่ใหญ่ พวกเจ้าลุกขึ้นกินอะไรสักหน่อยแล้วค่อยนอน”
หลินซียกอาหารเช้าไปที่เรือนทิศตะวันออก เรียกสามคนที่นอนบนเตียง
เยี่ยจือชิวมาแล้วไม่เห็นหลินซี เห็นเพียงสำรับที่จัดไว้บนโต๊ะข้างเตาไฟ
“ซีเอ๋อร์?”
“พี่ตง?”
หลินซีเรียกเขา “จือชิว ข้าอยู่ในเรือนพี่ใหญ่”
เยี่ยจือชิวเดินเข้ามา รู้สึกว่าอากาศในเรือนนี้อับทึบ
“พวกเจ้าไม่เปิดม่านฟางหรือ?”
เขาเข้ามาพลางเปิดม่านฟางขึ้นแขวนไว้กับตะขอข้าง ๆ
“พี่ใหญ่ สี่ตี้ ห้าตี้ เมื่อคืนเป็นไข้ กินยาแล้วเพิ่งไข้ลด ตอนนี้ยังไม่ค่อยสบาย”
หลินซีเห็นเยี่ยจือชิวเข้ามา ก็บอกเขา
“เป็นไข้? เพราะเมื่อวานตากฝนหรือ?”
หลินซีผงกศีรษะ “อืม!”
“เช่นนั้นวันนี้พวกเจ้าก็นอนพักเสียเถิด ข้างนอกฝนยังตก คงหยุดในสองสามวันนี้”
หลินตงเงยหน้ามองนอกถ้ำ ฟ้าไม่มืดครึ้มเท่าเมื่อวาน แต่สายฝนยังคงพัดวูเข้ามาถึงปากถ้ำ เปลวไฟในเตาข้าง ๆ วูบไหว
เหมือนจะดับได้ทุกเมื่อ
สามคนกินเสร็จแล้วนอนลงบนเตียงอีก