"เจ้านี่คือผักอะไรกัน? ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน"
เซี่ยจืออันชี้ไปที่กิ่งมะเขือเทศเบื้องหน้าพลางเอ่ยถาม
"เจ้านี่เรียกว่ามะเขือเทศ ไม่ใช่พืชพื้นเมืองของที่นี่ ดูเหมือนจะเป็นพืชจากแดนนอกโน่น"
หลินตงอธิบายให้เขาฟัง เพราะก่อนหน้านี้หลินซีเคยเล่าให้ฟังว่า มันหวานกับมะเขือเทศอะไรพวกนี้ ล้วนเป็นพืชจากชาวนอกแดน
"แล้วอันนี้เขากินกันอย่างไร? กินใบ หรือกินราก?"
เซี่ยจืออันแหวกใบไม้ดูไปมา ราวกับยังเห็นผลเล็กๆ สีเขียวเป็นช่อๆ
"กินผลพวกนั้นน่ะ ตอนนี้ยังเขียวอยู่ ต้องรออีกเดือนกว่าให้ผลแดงเต็มที่ก่อนถึงกินได้ จะกินดิบ ผัด ตุ๋น หรือทำน้ำแกงก็ได้ทั้งนั้น" หลินซีชี้ไปที่ช่อผลเล็กสีเขียวนั้นแล้วอธิบายให้เซี่ยจืออันฟัง
"ช่างเป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินเลยจริงๆ เช่นนั้นข้าจะได้ลิ้มลองในปีนี้หรือไม่?"
"รอให้สุกแล้ว ข้าให้พี่ใหญ่ของข้านำไปให้ท่านหน่อย"
เซี่ยจืออันหัวเราะเสียงดัง "เช่นนั้นข้าต้องขอบใจเสี่ยวเม่ยล่วงหน้าก่อน ข้าจะรอกินของที่พวกเจ้าปลูก เจ้านี่เรียกว่าอะไรนะ?"
"มะเขือเทศ!"
"อ้อ มะเขือเทศ"
หลินซีกลับเข้าไปในห้อง หยิบเหล้าออกมาจากมิติหลายไห
หนึ่งไหเป็นเหล้าหญิงงาม หนึ่งไหเป็นเหล้าดอกกุ้ยฮวา เหล้าบ๊วย และเหล้าองุ่น
"สี่ไหเหล้าพอให้พวกท่านดื่มหรือไม่?" หลินซีถามเยี่ยจือชิวที่อยู่ด้านข้าง
"น่าจะพอได้กระมัง พี่เซี่ยดื่มเหล้าได้ไม่มากนัก อ๋าหวังข้าไม่ค่อยรู้ แต่แค่พวกเราสองคนก็ประมาณสองไหแล้ว" เยี่ยจือชิวรับกระบุงเหล้าจากมือหลินซีมาแบกไว้บนหลัง