“พวกเจ้าอย่าพล่ามเพ้อเจ้อ หลินซีคือน้องสาวแท้ ๆ ของข้า ข้าหาใช่พ่อหนุ่มรูปงามที่ไหนไม่”
พวกหญิงงามได้ยินดังนั้นจึงพิจารณาบุรุษเบื้องหน้าใหม่อีกครั้ง
“เฮ้อ อย่าว่าแต่เลย พวกเขาเหมือนกันอยู่บ้าง”
“มิน่าเล่า ข้าถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา ที่แท้ก็คล้ายกับภรรยาของจือชิวนี่เอง เมื่อครู่มิได้สังเกต พอเขาพูดเช่นนี้จึงนึกขึ้นได้”
“แล้วเหตุใดท่านป้าเยี่ยจึงว่าเขาเป็นขโมยเล่า”
“ใครจะรู้!”
หลินตงมองสตรีชราเยี่ยที่นั่งอยู่บนพื้น “ท่านป้ามีอันใดก็พูดจาให้ดี ๆ มิได้หรือ เหตุใดต้องสร้างความขายหน้าเช่นนี้”
สตรีชราเยี่ยเห็นผู้คนมุงดูหลายชั้นหลายวง แทบครึ่งหนึ่งของคนในหมู่บ้านมาแล้ว
“ข้าไม่รู้จักชายผู้นี้ เขาอ้างว่าเป็นพี่ชายของหลินซีก็เป็นไปแล้ว ใครเป็นพยานได้เล่า บุตรและบุตรสะใภ้ข้าไม่อยู่บ้าน เขาเข้ามาที่นี่หากไม่ใช่ขโมยแล้วจะเป็นอันใด”
ฮูหยินสกุลลั่วย่างเท้าก้าวออกไปถามหลินตงว่า “เจ้าเป็นพี่ชายของภรรยาจือชิวจริงหรือ”
หลินตงพยักหน้า “ข้าคือคนบ้านหลินเจียวัน นามว่าหลินตง! หลินซีคือน้องสาวคนที่สองของข้า พวกเราพี่น้องสี่คน ตง หนาน ซี เป่ย เป็นชื่อที่ท่านปู่ตั้งให้ ใครไปรับเจ้าสาวที่บ้านข้าควรจะรู้ บัดนี้มีใครทราบหรือไม่ว่าตอนนั้นน้องเล็กข้าแต่งเข้ามา ใครไปรับนางที่หลินเจียวัน”
ในกลุ่มคนมีหนุ่มน้อยสองคนก้าวออกมา “พวกข้าไปตอนนั้น แต่ไม่เคยพบท่าน ทว่าเคยพบคนหนึ่งนามว่าหลินเหอ”