ระหว่างรับประทานอาหาร เหล่าซื่อกับเหล่าอู่ได้ยินหลินซีพูดถึงเรื่องตอนเที่ยงที่ท่านแม่ไปหาเรื่องพี่ใหญ่
เมื่อรู้ว่าพี่ใหญ่ถูกท่านแม่ด่าจนในใจเศร้าหมองอยู่พักใหญ่ ทั้งสองก็โกรธจนกัดฟันกรอด
"ท่านสี่ ตอนบ่ายกลับจากภูเขาแล้ว พวกเรากลับเรือนเก่าสักหน่อยดีหรือไม่"
เยี่ยจือซ่งรู้ว่าพี่ใหญ่ถูกด่า ในใจกำลังโทษมารดาตัวเองว่าลำเอียงเกินไป อยู่ ๆ ก็ได้ยินเหล่าอู่บอกว่าจะกลับเรือนเก่า ใจก็เต้นโครม
"กลับเรือนเก่าไปทำไม"
เขาไม่คิดอยากกลับไปหาด่า
"ฮี่ ๆ ไปถึงเจ้าก็รู้เอง"
"......"
เยี่ยจือซ่งเห็นรอยยิ้มยียวนของอีกฝ่ายก็รู้สึกแผ่นหลังวาบเย็น คนผู้นี้คิดแผนร้ายอะไรอีกแล้ว
"เอา เถิด ๆ พอดีเดือนนี้ก็ถึงคราวส่งของให้พ่อกับแม่แล้วเช่นกัน พวกเราจะให้เงินหรือให้เหยื่อ"
"ให้เหยื่อเถิด กลับไปค่อยตัดสินว่าจะให้อะไร"
เหล่าอู่เก็บรอยยิ้ม วางถ้วยตะเกียบในมือลงในอ่างไม้
"พี่ใหญ่ ข้าไปถอนหญ้าที่แปลงผักสักครู่ พอจะล้างอ่างเรียกข้าที"
เยี่ยจือชิวมองแปลงผักข้าง ๆ
ดินภูเขาดีจริง ๆ เพียงสิบวันกว่า แปลงผักก็เต็มไปด้วยวัชพืชอีกแล้ว
"ไม่ต้องให้เจ้าล้าง เจ้าถอนหญ้าก่อนเถิด อีกครู่ข้าไปด้วย"
หลินตงกับเยี่ยจือซ่งก็กินหมดแล้ว วางถ้วยตะเกียบลง มุ่งไปทางเหล่าอู่ด้วยกัน
"คนมากพลังมาก พวกเรามาช่วยกัน"
หลินซียิ้มมองทั้งสาม "เจ้าไปด้วยเถิด ถ้วยอ่างพวกนี้ให้ข้าล้างก็พอ อีกครู่ข้าก็จะขึ้นภูเขาสักเที่ยว ไปเก็บลูกพลับมาตากเป็นพลับแห้ง"