หลังเที่ยงคืน หลินซีถูกเยี่ยจือชิวปลุกให้ตื่น
“สี่ตี้เป็นไข้หรือ”
หลินซีไม่ต้องคิดก็เดาได้
“ใช่แล้ว เพิ่งเริ่มมีไข้ข้าก็รีบมาเรียกเจ้า”
หลินซีรีบสวมเสื้อผ้าแล้วตามเยี่ยจือชิวไปยังเรือนข้าง ๆ
เยี่ยจือซ่วงเฝ้าอยู่ข้างกายเยี่ยจือซ่ง หลินตงไปต้มน้ำ
“เจ้าไปช่วยพี่ใหญ่ต้มน้ำมาเพิ่ม ห้าตี้เจ้าช่วยข้าถอดเสื้อผ้าสี่ตี้ของเจ้าออกให้หมด”
“ได้!”
“อ้อ”
หลินซีหันหลังให้เยี่ยจือซ่วงแล้วให้เสี่ยวจิ่วหยิบยาลดไข้ชนิดพิเศษ จากนั้นเดินไปที่เตียงเปิดไหเล็ก
“ห้าตี้ ประคองสี่ตี้ของเจ้าลุกนั่ง เราจะป้อนยาให้เขากิน”
เยี่ยจือซ่วงทำตามที่ท่านพี่สะใภ้ใหญ่บอก ค่อย ๆ ประคองเขาลุกจากเตียง หลังจากถอดเสื้อผ้าแล้ว เขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุบนแผ่นหลังของสี่ตี้อย่างชัดเจน
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ แผ่นหลังสี่ตี้ร้อนมาก”
“เราให้เขากินยาก่อน อีกสักครู่พี่ใหญ่ของเจ้าส่งน้ำร้อนมา พวกเจ้าช่วยกันใช้ผ้าชุบน้ำร้อนเช็ดคอ หน้าอก และรักแร้ให้เขาไม่หยุด”
หลินซีพูดพลางยัดเม็ดยาเข้าปากเยี่ยจือซ่ง
“เจ้าอ้าปากเขาให้กว้างขึ้นอีกหน่อย ข้าจะกรอกน้ำให้เขา”
หลินซีให้เยี่ยจือซ่วงช่วย จนในที่สุดก็ป้อนยาจนหมด
“ซีเอ๋อร์ น้ำมาแล้ว!”
หลินตงยกอ่างน้ำร้อน เยี่ยจือชิวถือกา น้ำร้อนใบหนึ่งเดินตามหลังมา
“พี่ใหญ่ ข้าสอนวิธีให้ห้าตี้แล้ว อีกสักครู่พวกท่านก็ทำตามที่เขาบอก หมั่นเช็ดตัวให้สี่ตี้ไม่หยุดจนกว่าไข้จะลด”