หลินซีก้าวเข้ามาในห้อง เปิดหน้าต่างด้านในที่อยู่ติดกับเตียงออก
“ไหน ๆ ก็ตื่นแล้ว เปิดหน้าต่างระบายอากาศเสียหน่อย”
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่!”
เยี่ยจือซ่งหันศีรษะไปมองผู้ที่เข้ามาด้วยท่าทางอ่อนแรง
“แผลบนร่างยังเจ็บอยู่หรือไม่ ถ้าเจ็บมากก็บอกมา ท่านพี่สะใภ้มียาระงับปวด”
“ไม่เจ็บมาก ทนได้!”
หลินซีหยิบตลับเล็กออกมาจากอกเสื้อ นี่คือโอสถชั้นเลิศที่ห้ามเลือดและระงับปวดซึ่งนางเพิ่งให้เสี่ยวจิ่วหยิบจากคลังของระบบ
“มา นี่เป็นยา กินหนึ่งเม็ดทุกสามชั่วยาม ห้ามเลือดระงับปวดได้ ถ้าเจ็บก็กินยา อย่าฝืน!”
เยี่ยจือซ่งรับยาจากท่านพี่สะใภ้ใหญ่แล้วอมเข้าปาก โฉเสี่ยวเจวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบรินน้ำแก้วหนึ่งยื่นให้
“ท่านสี่ ดื่มน้ำส่งยาหน่อยเถิด”
เยี่ยจือซ่งมองไปยังโฉเสี่ยวเจวียนที่ยื่นน้ำให้
แววตาแข็งค้าง
“ขอบใจท่านน้อง”
โฉเสี่ยวเจวียนส่ายหน้าด้วยสีหน้ากังวล แล้วถอยกลับไปอยู่ข้างเยี่ยซวง
“กินยาแล้วก็พักเถิด ช่วงนี้ลงจากเตียงไม่ได้ มีอะไรก็เรียกพี่ใหญ่กับห้าตี้”
หลินซีกำชับข้อควรระวังอยู่ด้านข้าง
แม้แต่โฉเสี่ยวเจวียนและเยี่ยซวงที่อยู่ข้าง ๆ ก็จดจำอย่างละเอียด
“ข้าจะจับชีพจรให้เจ้าอีกครั้ง”
หลินซียื่นมือไปแตะข้อมือที่เขายื่นให้
ครู่หนึ่ง
“อืม ชีพจรราบรื่น ไข้ก็ลดแล้ว หลังจากนี้ก็แค่พักฟื้นให้ดี เมื่อแผลสมานกันแล้ว ข้าจะตัดไหมให้เจ้าก็หายแล้ว”
เยี่ยจือซ่งฉงน “ตัดไหม? ตัดไหมอะไรกัน”