"บ้านหลังที่สามและสี่ก็ไม่พบเขา คาดว่าคงต้องไปหาที่เรือนนอกอำเภอเท่านั้นแล้ว" หลินตงค้นหาจนทั่วทุกเรือนในเมืองแล้ว ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง
"แล้วเรือนเก่าของเขาไม่หาแล้วหรือ?" หลินซีมองพี่ใหญ่ด้วยความสงสัย
"คาดว่าต่อให้ไปก็คงเสียเที่ยว..."
"ไปดูเถิดพี่ใหญ่! เรามาถึงนี่แล้ว" เยี่ยจือชิวกล่าวโน้มน้าว
หลินตงพยักหน้า "ก็ได้ พวกเจ้าคอยข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปถามดู"
ผู้ดูแลจวนตระกูลเซี่ย มีวาจาเช่นเดียวกับผู้ดูแลเรือนก่อน ๆ
"คุณชายไม่อยู่มาครึ่งเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าไปที่ใดมา เหตุใดจึงไม่กลับมาเป็นนานเช่นนี้ นายท่านและฮูหยินพร่ำเพ้อถึงทุกวัน ว่าเขาหากไม่กลับมาแต่งงานในเร็ววัน ก็จะตัดความสัมพันธ์พ่อลูกเสียให้รู้แล้วรู้รอด คุณชายหลิน หากท่านพบคุณชายน้อยของข้า โปรดกำชับเขาด้วยเถิด ให้รีบกลับมา!"
"ได้ ข้าทราบแล้ว ขอบคุณผู้ดูแลฟาง"
หลินตงขึ้นรถม้าแล้วส่ายหน้าให้ทั้งสี่
"ท่านลุง เราจะไปนอกอำเภอกัน จอดตรงเรือนใหญ่เชิงเขาฮวาย เจ้าปล่อยพวกเราลงที่นั่นก็ได้แล้วกลับไป" หลินตงกล่าวกับคนขับรถที่อยู่ด้านหน้า
"ได้เลยขอรับ คุณชาย!"
ชายชราขับรถมาครึ่งค่อนวัน พบว่าทั้งห้าคนไปแต่จวนใหญ่โตมีเงินมีทอง
คิดในใจว่าเกรงว่าคนเหล่านี้จะมีฐานะไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่การบังคับรถก็ระมัดระวังยิ่งกว่าปกติ ราบเรียบขึ้นมาก เกรงว่าจะทำให้แขกสูงศักดิ์ข้างในสั่นสะเทือน