"ถูกต้อง แต่สหายของข้าผู้นั้นกับบิดามารดาของเขาไม่ลงรอยกัน ความเป็นไปได้ที่จะอยู่ร่วมกันนั้นน้อยนัก! เหตุใดข้าจึงเก็บที่นั้นไว้เป็นที่สุดท้าย"
หลินตงเอ่ยถึงสหายผู้นี้ น้อยครั้งนักที่จะได้อยู่กับบิดามารดา ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ เขาใช้ความสามารถของตนเองหาเงินซื้อเรือนได้หลายหลัง และไม่เคยกลับไปพำนักที่เรือนเก่าอีกเลย
แม้แต่บิดามารดาของเขาก็ยังยากที่จะพบเจอเขาได้
"สหายของท่านช่างน่าทึ่งยิ่งนัก!"
เหล่าซื่อเอ่ยด้วยความอิจฉา หากเขามีความเด็ดเดี่ยวเช่นสหายของพี่ตงบ้าง ก็คงไม่ถูกบิดามารดาทารุณเช่นนี้มาหลายปี
ทว่าหลินตงกลับไม่เห็นด้วย "อันที่จริงบิดามารดาของเขาเป็นคนดี เพียงแต่หวังให้เขาเดินเส้นทางสอบเข้ารับราชการ มิใช่เป็นพ่อค้า"
ภายในครอบครัวผู้มั่งคั่งเหล่านี้ การเข้ารับราชการเป็นขุนนางจึงจะนำเกียรติยศมาสู่วงศ์ตระกูล
"บัณฑิต เกษตรกร ช่างฝีมือ พ่อค้า สถานะของบัณฑิตผู้ร่ำเรียนเพื่อเข้ารับราชการนั้นสูงส่งที่สุด ส่วนพ่อค้า........กลับต่ำต้อยที่สุด"
เยี่ยจือซ่วงและเยี่ยจือซ่งไม่เข้าใจ เหตุใดทั้งที่ครอบครัวของสหายพี่ตงร่ำรวยถึงเพียงนั้น เขากลับต้องออกไปหาเงินด้วยตนเอง
ร่ำเรียนเพื่อสอบเข้ารับราชการเพียงอย่างเดียวมิใช่ดีกว่าหรือ?
นี่คือวาสนาที่บุตรหลานครอบครัวยากจนมากมายอิจฉาโดยมิอาจได้มา เหตุใดเขาจึงไม่ต้องการ
.......
"คิดไม่ตก!"
"อันที่จริงข้าเองก็คิดไม่ตก......."