"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ท่านลองทำอีกครั้งเถิด!"
เยี่ยจือซ่วงตื่นเต้นยิ่งนัก อยากเห็นว่าหลินซีทำของหายไปได้อย่างไร และทำของปรากฏออกมาได้อย่างไร
หลินซีกุมขมับ จำต้องสาธิตให้ดูอีกครั้ง
เยี่ยจือชิวมองออกแล้ว "เจ้าหมายความว่าถุงผ้าผืนนี้คือของวิเศษ? สามารถเก็บสิ่งของได้ ไม่ว่าจะใส่เข้าไปในสภาพใด เมื่อหยิบออกมาก็ยังคงสภาพเดิม?"
"ถูกต้อง เช่นนั้นแหละ!"
เยี่ยจือซ่งรีบถาม "แล้วผู้อื่นใช้ได้หรือไม่?"
หลินซีส่ายหน้า "ดูเหมือนจะไม่ได้ หรือเจ้าลองดู?"
นางยื่นถุงผ้าให้เยี่ยจือซ่ง
เยี่ยจือซ่งรับถุงผ้ามาด้วยใจระทึก ราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่าหายาก ระมัดระวังเลียนแบบท่าทางของหลินซีเมื่อครู่
กระบุงยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน
ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
เหล่าอู่หยิบถุงผ้าในมือเขามา "ข้าลองบ้าง!"
หลังจากทั้งสี่คนลองหมุนเวียนกัน
"ดูท่าคงมีเพียงท่านพี่สะใภ้ใหญ่เท่านั้นที่ใช้ได้!"
หลินซีคิดในใจ แน่นอนอยู่แล้ว
ทว่าบนหน้ากลับแสดงท่าผิดหวัง "ข้าเองก็เพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ ไม่รู้ว่าจะบอกพวกเจ้าอย่างไรดี กลัวพวกเจ้าจะมองข้าเป็นปิศาจ..."
เหล่าอู่รีบปฏิเสธ "ท่านพี่สะใภ้ใหญ่หาใช่ปิศาจไม่ หากจะเป็น ก็ต้องเป็นนางฟ้า"
"ใช่แล้ว!"
"พวกเราจะระแวงท่านได้อย่างไร ในเมื่อท่านคือคนสนิทยิ่งของพวกเรา" เยี่ยจือชิวกุมมือนางไว้
หลินซียิ้มอย่างปลื้มใจ ได้แล้ว ในที่สุดก็สะสางเรื่องในใจได้เรื่องหนึ่ง