"ไม่ปิดบังพี่หลิน กระหม่อมพอมีเส้นสายอยู่บ้าง ทางเกลือทางการมีพี่น้องร่วมสาบานคนหนึ่งอยู่ที่นั่น เขาก็กักตุนเกลือไว้ไม่น้อย เพียงแต่ไม่ทราบว่าพวกท่านต้องการเท่าใด?"
เยี่ยจือชิวใคร่ครวญแล้วคำนวณจำนวนคนในหมู่บ้านอีกครั้ง
"ไม่ทราบพี่หลิว ร้อยชั่งพอจะจัดหามาได้หรือไม่?"
เจ้าของร้านหลิวชะงัก "ร้อยชั่งไม่ใช่จำนวนน้อยเลย เงินพวกท่านนี้?"
"วางใจได้ เงินจะไม่ขาดท่านสักอีแปะแน่"
หลินซีหยิบธนบัตรเงินหนึ่งร้อยตำลึงสองใบออกจากมิติส่งให้พี่ชาย
หลินตงรับธนบัตรที่น้องเล็กส่งให้ด้วยความตกตะลึง ปรับสีหน้าในชั่วพริบตาแล้วส่งธนบัตรให้เจ้าของร้านหลิว
"นี่!"
เจ้าของร้านหลิวเองก็ตกใจยิ่งนัก คาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะเอาเงินสองร้อยตำลึงออกมาได้จริง ๆ เพื่อซื้อเกลือ
"ยามนี้ที่ขาดแคลนที่สุดคือเสบียงอาหาร พวกท่านไม่ซื้ออาหารกลับซื้อเกลือ ช่างประหลาดนัก!"
ทว่าเขาก็รู้กาลเทศะไม่เซ้าซี้ถาม
ในวงการก็มีกฎของวงการ บางคำถามถามไม่ได้
"เช่นนั้นพี่หลิน พวกท่านใช้มื้อเที่ยงที่นี่ก่อน อีกประเดี๋ยวข้าจะให้พี่น้องข้านำของมาให้พวกท่าน"
หลินตงและพวกพากันลุกขึ้นคำนับขอบคุณ "ขอบคุณพี่หลิวยิ่งนัก!"
"เกรงใจไปแล้ว เกรงใจไปแล้ว!"
เจ้าของร้านหลิวเก็บธนบัตรแล้วออกจากห้อง เรียกชายฉกรรจ์เมื่อครู่ให้รีบไปตามพี่น้องร่วมสาบานเพื่อส่งข่าว
ให้เขาคิดหาหนทางเอาเกลือร้อยชั่งมาให้จงได้ และจำต้องทำอย่างลับ อย่าให้ผู้ใดเห็น