"เอ๊ะ เหตุใดถึงเป็นเขา!"
"โอ้สวรรค์ มองไม่ลงแล้ว!"
ในหมู่สตรีที่ห้อมล้อมเข้ามา มารดาของเยี่ยต้าจ้วงรีบสาวเท้าเข้าไป
"ลูกแม่เอ๋ย ใครหนอทำร้ายเจ้าถึงเพียงนี้!"
เยี่ยซานจ้วงและซื่อจ้วงก็วิ่งตามมารดาเข้าไป
"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่!"
ชายที่สลบไสลถูกเขย่าจนตื่น
"ซี้ด... ปวดนัก"
เยี่ยต้าจ้วงรู้สึกว่าทั้งร่างไม่มีส่วนใดไม่เจ็บปวด
ราวกับถูกของหนักหลายพันชั่งทับอัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ลูกเอ๋ย เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่" ซ่งชื่อร่ำไห้เอ่ยถาม
เยี่ยต้าจ้วงง้างเปลือกตาที่บวมเป่งดั่งหมัดอย่างยากเย็น
"นี่ที่ไหนกัน"
เขาควรอยู่ในบ้านหลี่ชุ่ยอวิ๋นไม่ใช่หรือ
ฟังเสียงรายรอบคล้ายมีผู้คนมากมาย
เมื่อเขามองสิ่งรอบตัวชัดแจ้ง ก็แทบอยากมุดลงรูหนี
บัดนี้สายลมเย็นวาบผ่านใต้บั้นท้าย เขาสั่นสะท้านก้มมองเบื้องล่าง
ครั้นเห็นเข้าเกือบตกใจสิ้นลมไปครึ่งหนึ่ง
"มัน** ไอ้ลูกเต่าตัวไหนถอดกางเกงข้า..."
เยี่ยเหวินคิดจะกล่าวว่า เจ้าย่อมไม่รู้ดอก ว่าถูกคนทั้งหมู่บ้านดูจนหมดตั้งแต่ต้นแล้ว!
เขาอดกลั้น "เอ่อ ต้าจ้วง! นี่มันเรื่องอันใดกัน"
เยี่ยต้าจ้วงยังฉงนใจ ผู้ใหญ่บ้านถามเขา เหตุใดเขาจะรู้
"ข้าไม่ทราบ!"
เยี่ยเหวินยิ่งงุนงง "เจ้าไม่อยู่บ้านนอนดี ๆ เหตุใดถึงถูกคนทำร้ายแล้วแขวนไว้บนต้นไม้เช่นนี้ เจ้าไปล่วงเกินผู้ใดมา"