สามพี่น้องเยี่ยจือชิว หอบหิ้วสิ่งของเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางหมู่บ้าน
ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาพบเพื่อนบ้านหลายคนนั่งอาบแดดพูดคุยกันอยู่หน้าบ้าน หนึ่งในนั้นมีหญิงชราเยี่ย เยี่ยซวง และโฉเสี่ยวเจวียนรวมอยู่ด้วย
“โอ๊ะ ท่านอาใหญ่ ดูนั่นสิ พี่ใหญ่กับเหล่าซื่อ เหล่าอู่บ้านท่านนี่! ดูจากของที่หิ้วมา คงเป็นของขวัญปีใหม่มาให้กระมัง?”
หญิงชราเยี่ยได้ยินภรรยาจู้ที่สองเรียกนาง จึงหันกลับไปมองทางทิศใต้
เป็นบุตรชายใหญ่ เหล่าซื่อ และเหล่าอู่หอบของเดินมาทางนี้จริงๆ
ในใจพลันเกิดความรู้สึกอยากโอ้อวดขึ้นมา “คิดไม่ถึงว่าเด็กทั้งสามจะมาแต่เช้า ดูข้าสิ.......ได้แต่นั่งคุยอยู่นี่ ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย! ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเจวียน ไปรับพวกพี่ชายหน่อย”
“เจ้าค่ะ!”
เยี่ยซวงเห็นพี่ชายก็แทบรอไม่ไหวอยากวิ่งเข้าไปหา
แต่ทว่าแม่นางอยู่ที่นี่ หากนางไม่เอ่ยปาก สองนางพรวดพราดเข้าไป กลับถึงบ้านคงถูกแม่ด่าอีก ว่าพวกนางไร้มารยาทไม่รู้อย่างไร
กลับมาวันนี้หลายวัน นางเบื่อหน่ายอารมณ์ของแม่แทบตาย อยากจะออกจากบ้านนี้ไปเสียแต่เนิ่นๆ
ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีเช่นพี่ใหญ่ ท่านสี่ และท่านห้า
แต่นางก็เข้าใจดี เกรงว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ เมื่อผ่านปีใหม่ไปนางก็อายุเพียงสิบสี่
คาดว่ายังต้องอยู่ที่บ้านอีกสองปีจึงจะหาคู่หมั้นแต่งงานได้
บางครั้งนางจะถามพี่เสี่ยวเจวียน ว่าสตรีน่ะหรือชั่วชีวิตถูกกักขังได้เพียงในพื้นที่เล็กๆ ของบ้าน