ในช่วงครึ่งเดือนจากหิมะตกจนหิมะละลาย คนในหมู่บ้านไม่น้อยล้มป่วยด้วยโรคหวัด
ต้องขอบคุณที่หลินตงเตรียมยาไว้เพียงพอ จึงทำให้พวกเขาผ่านพ้นไปอย่างสงบปลอดภัย
ดังนั้นทุกคนจึงทั้งซาบซึ้งและยกย่องพวกเขาหลายคน
ไม่เคยคิดว่าก่อนหน้านี้เป็นหวัดคราหนึ่งต้องทนทุกข์ถึงสิบวันครึ่งเดือน
ครั้งนี้กินยาที่หลินซีพวกนางจัดให้ แค่สามสี่วันก็หายดี ทั้งไม่รู้สึกอึดอัดใดๆ เลย
แม้แต่เยี่ยเหวินเมื่อกินยาแล้ว ก็รู้สึกเหลือเชื่อ ประสิทธิภาพยาช่างดีเยี่ยม
จะเรียกว่าเป็นยาทิพย์ก็มิปาน
หลินซีช่วงเที่ยงวันนี้ขุดได้ไม่น้อย เฉพาะเห็ดเงินที่ซ่อนในหิมะก็เก็บได้เกือบครึ่งกระบุง ยังมีเห็ดถั่งเฉ้าอีกเล็กน้อยและเห็ดฟาง
“ไปเถิด พวกเรากลับบ้านกัน!”
หลินซีนำเสี่ยวหนีชิวลงจากภูเขา พลางตะโกนบอกคนเก็บฟืนหลายคน
“เร็วนัก เจอเห็ดหรือไม่?”
หลินตงเงยหน้ามองน้องเล็กที่เดินมาหาพวกเขา
หลินซีแบกกระบุง “เจอไม่น้อยเลย กลับไปตุ๋นน้ำแกงไก่กิน!”
นางอยากกินน้ำแกงไก่มานานแล้ว เห็ดในมิติถูกกินหมดตลอดฤดูหนาว กว่าจะรอจนหิมะละลายเข้าป่าได้
ก็อยากหาเห็ดเพิ่มมาตุ๋นน้ำแกงไก่กิน
โดยเฉพาะเห็ดเงินสดเช่นนี้ เอามาตุ๋นน้ำแกงไก่ยิ่งสดและบำรุงที่สุด
“ไปเถิด พวกเราก็เก็บของกลับบ้านเช่นกัน!”
เยี่ยจือชิวนำฟืนที่เก็บได้มัดด้วยเชือกป่านเป็นมัดๆ
แล้วให้เหล่าซื่อ เหล่าอู่แบกคนละสองมัด ส่วนที่เหลือตนแบกไว้บนบ่า