ใกล้เที่ยงวันแล้ว เยี่ยซวงและเสี่ยวเจวียนเดินทางมาจากหมู่บ้าน
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ พี่ใหญ่กับพวกพี่ชายจะกินข้าวเที่ยงที่บ้าน พี่ใหญ่ให้พวกเรามาบอกท่าน”
หลินซีเพิ่งออกจากประตูเรือน ก็ได้ยินเสียงของเยี่ยซวง
พอดีข้าง ๆ หลี่ชุ่ยอวิ๋นก็อุ้มโกวเอ่อร์ออกมาจากเรือนเช่นกัน
“พี่ชุ่ยอวิ๋น!”
“ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเจวียน!”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นยิ้มทักทายพวกนาง
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ข้ากับพี่เสี่ยวเจวียนจะมาอยู่เป็นเพื่อนเฝ้าปีใหม่ด้วยกันคืนนี้ดีไหม?”
หลินซีฟังนางกล่าวเช่นนี้ ก็คิดในใจว่าคงจะบอกกล่าวกับเยี่ยจือชิวเรียบร้อยแล้ว
“ได้เลย พอดีคนมากก็คึกคักดี ไม่อย่างนั้นพี่ชุ่ยอวิ๋นคืนนี้อุ้มโกวเอ่อร์มาด้วยกันเถิด เรามาเฝ้าปีใหม่ด้วยกัน คืนนี้ก็พักที่ห้องข้า ให้จือชิวไปเบียดกับพวกพี่ใหญ่ของข้าแทน”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นค่อนข้างเกรงใจกล่าวว่า “เช่นนี้จะดีรึ ครอบครัวเจ้าอยู่เฝ้าปีใหม่กัน ข้าไม่ไปร่วมสนุกด้วยดีกว่า!”
เยี่ยซวงนิสัยค่อนข้างตรงไปตรงมา “พี่ชุ่ยอวิ๋น เจ้ากับโกวเอ่อร์สองคนอยู่บ้านจ้องหน้ากันไปมาจะสนุกอะไร สู้คืนนี้มาเฝ้าปีใหม่ด้วยกันเถิด คนมากก็คึกคัก ถึงเวลาพวกเราดื่มเหล้า คุยเล่น ข้าจะเล่าบทละครและนิทานงิ้วให้ฟัง ดีเสียอีก!”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลสามี ยังไม่เคยมีปีใหม่ที่คึกคักเลย เพิ่งแต่งงานใหม่ ๆ ก็มีแค่สามีภรรยาสองคน ต่อมาอู๋เทียนจากไป ก็เหลือเพียงนางคนเดียว มากสุดก็มียายเฉินเพิ่มมา