เยี่ยจือชิวกำลังรดน้ำอยู่ที่แปลงผักทางใต้ เห็นหน้าบ้านตัวเองเต็มไปด้วยผู้คน
ด้วยความร้อนใจ เขารีบวางถังน้ำแล้ววิ่งกลับบ้าน เกือบล้มหลายครั้ง
จนมาถึงประตูรั้ว ถึงได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน
“เกิดอะไรขึ้น?”
คนข้างๆ ได้ยินเสียงของเยี่ยจือชิว จึงรีบหลีกทางให้
“จือชิวกลับมาแล้ว สี่ตี้ของเจ้าได้รับบาดเจ็บ หน้าอกถูกแทงเป็นรูเลือดถึงสองรู”
เยี่ยจือชิวรีบเบียดเข้าไปในฝูงชน เห็นหลินซีกำลังรักษาสี่ตี้ของตน เขาจึงยืนนิ่งอยู่กับที่
จนกระทั่งเห็นเหล่าอู่ที่ทำหน้าสลดอยู่ข้างๆ
“สี่เกอของเจ้าเป็นอะไรไป?”
“พี่ พี่ใหญ่! สี่เกอเผลอตกหลุมพรางบาดเจ็บ......”
เยี่ยจือซ่วงยังพูดไม่ทันจบ ก็ร้องไห้ออกมาอีก
“ทำไม ถึงได้เป็นเช่นนี้!”
เยี่ยจือชิวขมวดคิ้วแน่น มองดูน้องชายที่หมดสติอยู่บนเตียง
แม้ในใจจะร้อนรนเพียงใด แต่เหตุผลบอกเขาว่า อย่าไปรบกวนหลินซี นางต้องช่วยสี่ตี้ได้แน่
หลินซีเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยจือชิวแวบหนึ่ง ส่งสายตาปลอบใจ
เยี่ยจือชิวพยักหน้า ยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง
จนกระทั่งเข็มสุดท้ายสิ้นสุดลง หลินซีถอนหายใจออกมา
“เสร็จแล้ว พี่และห้าตี้ช่วยยกจือซ่งไปพักในห้องเถิด ข้าจะไปต้มยา”
ทุกคนเห็นหลินซีเย็บบาดแผลของเยี่ยจือซ่งเหมือนกับเย็บเสื้อผ้าเช่นนั้น?
ช่างเหลือเชื่อนัก แล้วคนจะยังมีชีวิตอยู่หรือ?
“วันนี้ขอบคุณทุกคนมาก เชิญทุกคนกลับก่อนเถิด ให้เหล่าซื่อได้พักผ่อนสักหน่อย!”