ทางด้านหลินซีเพิ่งจะนำเหลียนเฉียวที่เก็บเต็มกระบุงครึ่งหนึ่งใส่เข้าไปในมิติ
ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากที่ไกล ๆ พร้อมกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเยี่ยจือซ่วงที่แฝงด้วยน้ำเสียงสะอื้น
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลินตงโยนผลเหลียนเฉียวในมือลงในกระบุงข้าง ๆ แล้ววิ่งมาทางหลินซี
หลินซีมีสีหน้างุนงง
“ข้าเองก็ไม่รู้ พวกเราไปดูกันเถิด”
จนกระทั่งเห็นเยี่ยจือซ่วงวิ่งตรงมาถึงเบื้องหน้าและเยี่ยจือซ่งที่เขาผูกแน่นอยู่บนหลัง
“จือซ่งเป็นอะไรไป?” หลินตงมีสีหน้าตึงเครียด
“สี่ตี้ สี่ตี้?”
หลินซีมองคนที่หมดสติอยู่บนหลังเหล่าอู่ รีบพยายามปลุกเขา
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ท่านสี่พลัดตกลงไปในกับดักโดยไม่ระวัง หลังถูกกิ่งไม้ทิ่มตำเข้าไปสองท่อน เลือดไหลมากนัก ท่านรีบช่วยเขาด้วยเถิด!”
เยี่ยจือซ่วงน้ำเสียงสะอื้น จนได้พบหลินซีแล้ว จึงคล้ายมีที่พึ่งพิงขึ้นมา
“อย่าเพิ่งร้อนใจ ห้าตี้! เจ้าวางท่านสี่ของเจ้าลงก่อน ข้าขอดูบาดแผลของเขาที”
หลินซีให้เยี่ยจือซ่วงวางเหล่าซื่อลงอย่างระมัดระวัง ใช้ลำต้นไม้ใหญ่ค้ำร่างครึ่งที่ไม่มีบาดแผลไว้
“ห้าตี้ เจ้าถอดเสื้อผ้าของสี่ตี้ออกไปก่อน ข้าจะไปเก็บสมุนไพรห้ามเลือดมา”
หลินซีใช้โอกาสตอนออกมาเก็บสมุนไพร
“เสี่ยวจิ่ว ช่วยหยิบยาห้ามเลือด ยาแก้ปวด ยาแก้การอักเสบออกมาให้ข้าด้วย เอาคุณภาพดีที่สุดนั่น”
[เจ้าค่ะ นายท่าน ได้หยิบออกมาให้ท่านแล้ว]