ท้องฟ้าครึ้มฟ้าครึ้มฝนมาสี่ห้าวัน ครั้นวันที่เจ็ด ในที่สุดฝนก็ตกลงมา
เป็นฝนละอองเล็ก ๆ คล้ายมีเกล็ดหิมะปนมาด้วย
ชาวบ้านในหุบเขาต่างดีอกดีใจยิ่งนัก ภัยแล้งมานานปานนี้ ในที่สุดก็รอคอยฝนแรกจนมาถึง
"นี่มันฝนหรือหิมะกันแน่?"
"เหตุใดข้าจึงเห็นเหมือนเกล็ดเกลือ?"
ท่านอาม่าผู้หนึ่งยื่นมือรองรับหยาดฝนที่โปรยลงมาจากฟ้า เห็นน้ำเย็นเยียบละลายทันทีเมื่อกระทบฝ่ามือ แน่ใจว่าเมื่อครู่มีชั่วขณะหนึ่งที่เห็นเกล็ดหิมะจริง
"ดูเหมือนจะเป็นฝนปนหิมะ ในที่สุดก็รอมา........มาแล้ว!"
เยี่ยเหวินมองละอองฝนที่ลอยละล่องลงมา "ดูท่าปีนี้จะเป็นปีสงบสุข!"
"แน่นอนทีเดียว หิมะมงคลนำปีอุดม ปีนี้ต้องเป็นปีเก็บเกี่ยวบริบูรณ์เป็นแน่"
เยี่ยเผยยื่นมือออกไปด้วยความตื่นเต้น รองรับหยาดฝนที่ล่องลอยในอากาศ
หลินซีเดินออกมาจากลานเรือนเล็ก เห็นหมู่บ้านไกลออกไปมีผู้คนมากมายยืนอยู่ ล้วนมาต้อนรับฝนฟ้าแห่งความชุ่มฉ่ำนี้!
"ดีนักหนา ในที่สุดฝนก็ตก!" เยี่ยจือซ่งโอบไหล่เหล่าอู่ด้วยความดีใจเดินออกมาจากลาน!
มองไปยังยอดเขาอันไกลโพ้นที่ซ่อนอยู่ในหมู่เมฆหมอก
"ช่างงดงามยิ่งนัก!"
หลินซีเงยหน้ามอง "ใช่แล้ว หุบเขาในสายฝนโปรยปราย มีความงามที่ยากจะบรรยาย"
ทั้งห้าคนมองดูผู้คนในหมู่บ้านที่กำลังเปรมปรีดิ์ พวกเขาก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน
"เพื่อฉลองฝนแรกในรอบนาน เรามาทานหม้อไฟกันยามเที่ยงดีหรือไม่?" เยี่ยจือซ่วงมองไปทางพี่ใหญ่และท่านพี่สะใภ้ใหญ่ เอ่ยแนะนำด้วยใบหน้าเปี่ยมความคาดหวัง