ณ ปากหมู่บ้าน หลังจากหญิงชราเยี่ยพาบุตรสาว หลานสาว และบุตรชายจากไปแล้ว
ซ่งชื่อ มารดาของเยี่ยต้าจ้วง แอบแตะศอกสตรีผู้หนึ่งข้างกายเบา ๆ
“ท่านป้าหยุนเสีย เจ้าช่วยหาภรรยาที่เหมาะสมให้ต้าจ้วงบ้านข้าหน่อยได้หรือไม่”
ผู้ที่ถูกเรียกว่าอวิ๋นเสียคือภรรยาของเยี่ยเผยในหมู่บ้าน นับเป็นผู้อาวุโสที่ทรงคุณธรรม
“หาแม่สื่อให้บุตรชาย พวกเจ้ามีสาวที่ถูกใจอยู่หรือ”
ตระกูลเดิมของภรรยาเยี่ยเผยแซ่ซุน ทุกคนเคยชินเรียกนางว่าท่านป้าหยุนเสีย พี่อวิ๋นเฉ่า จนลืมแซ่เดิมนางไปแล้ว
“ข้ามีคนถูกใจแล้ว แต่กลัวนางจะไม่ยินยอม”
ซ่งชื่อถอนหายใจ เมื่อครู่โฉเสี่ยวเจวียนนั่งไม่ไกลจากนางนัก
นางยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ อยากเอากระสอบป่านมาสวมจับกลับบ้านเสียเหลือเกิน
ท่านป้าหยุนเสียเอ่ยถาม “สาวบ้านไหนกัน ว่ามาเถิด ข้าจะดูว่าจะช่วยคลี่คลายเรื่องสู่ขอครั้งนี้ได้หรือไม่”
“ก็เมื่อครู่ไง หลานสาวของภรรยาเยี่ยต้าซู่ สาวที่ชื่อเสี่ยวเจวียนนั่น”
ซ่งชื่อกดเสียงต่ำ นางกลัวคนอื่นได้ยินแล้วจะมาแย่ง
เพราะรอบข้างล้วนมีบุตรชายหลายคนที่ยังไม่ได้สู่ขอเป็นคู่หมาย
“นางน่ะหรือ!”
ท่านป้าหยุนเสียเอ่ยพลางส่ายหน้า “ยากเสียหน่อยแล้ว เจ้าไม่รู้หรือว่าหญิงชรานั่นเก็บไว้ให้บุตรชายตนเอง เจ้ายังกล้าแย่งนางอีก ไม่กลัวนางด่าเจ้าหรือ”
“........”
ซ่งชื่อขมวดคิ้ว “ข้าชอบสาวนี่จริง ๆ เจ้าดูหน้าตานางช่างน่าเอ็นดู เอวคอด ส่วนสูงนั่น ในหมู่บ้านเราจะหาใครดีกว่านี้ได้อีก”