ยามเที่ยง เยี่ยจือซ่งและเยี่ยจือซ่วงกลับจากในภูเขา ผ่านประตูบ้านท่านพี่ใหญ่ ทั้งสองหยิบกระต่ายป่าตัวหนึ่งออกจากกระบุงแล้วเข้าไปในลานบ้าน
“ท่านพี่ใหญ่ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่กลับมาแล้วหรือยัง? ในภูเขาพวกเราไม่ได้เจอท่านพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่ใหญ่สะใภ้”
เยี่ยจือชิวออกมาจากครัว “กลับมาแล้ว พึ่งกลับมาได้ไม่นาน พวกเจ้าไฉนจึงมาเวลานี้? ยังไม่ได้กลับบ้านเลยใช่ไหม!”
“ยังเลย พึ่งลงจากภูเขา ล่ากระต่ายมาได้สองสามตัว เอามาให้พวกท่านตัวหนึ่ง”
เยี่ยจือซ่งยื่นกระต่ายในมือให้แก่หลินซีที่เดินออกมาจากครัว
หลินซีมองกระต่ายอ้วนพีตรงหน้า “ตัวใหญ่เช่นนี้ ตอนกลางวันอยู่ทางนี้กินข้าวด้วยกันดีหรือไม่? พี่ชายพวกเจ้าหุงข้าวแล้ว อีกพักหนึ่งข้าจะผัดอาหารอีกสองสามอย่าง”
เยี่ยจือซ่งโบกมือ “ไม่ดีเลยท่านพี่สะใภ้ พวกเรากลับบ้านกินดีกว่า ว่าแต่ วันนี้ผู้ใหญ่บ้านเรียกทุกคนประชุมเรื่องอะไรหรือ?”
“พูดขึ้นมาแล้ว ข้าก็กำลังคิดอยากบอกกับพวกเจ้าสองคนพอดี มาทางนี้นั่ง”
เยี่ยจือชิวกวักมือเรียกทั้งสองคน และยังเรียกหลินตงอีกเสียง เรื่องนี้ก็ควรบอกแก่พี่ใหญ่สะใภ้ด้วย
ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งซื้อที่ดินหนึ่งหมู่จากผู้ใหญ่บ้าน เตรียมสร้างบ้านข้างลานบ้านพวกเขา
ต่อไปพวกเขาก็นับว่าเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันแล้ว
สองพี่น้องสกุลเยี่ยออกมาจากลานบ้านของท่านพี่ใหญ่ สีหน้าไร้รอยยิ้มแล้ว
ภาษีสี่ส่วนสำหรับพวกเขาแล้ว นับว่าไม่น้อยเลย
เกรงว่าทางบ้านเวลานี้คงอลหม่านไปหมดแล้ว!
ทั้งสองใจไม่ดีกลับถึงบ้าน ไม่มีเสียงทะเลาะวุ่นวายดังคาด กลับสงบอย่างยิ่ง และสงบจนน่าขนลุก